ี่ผมรับไม่ได้ พี่เก็บคืนไปเถอะ”
“ทำแบบนั้นได้ยังไงกัน” เยี่ยจือขมวดคิ้ว เบี่ยงตัวถอยหลังหนี
ลั่วหยางเริ่มร้อนรน ก้าวพรวดเข้าไปหวังจะคว้ามือเธอไว้ ทว่าเยี่ยจือกลับไหวตัวทัน หญิงสาวซ่อนมือทั้งสองข้างไพล่ไว้ด้านหลัง แล้วแอ่นอกยืดตัวเผชิญหน้าดื้อๆ
คราวนี้ลั่วหยางถึงกับเบรกหัวทิ่ม ขืนเขาก้าวต่ออีกแค่คืบเดียว ด่านแรกที่ต้องปะทะก็คือ ‘ป้อมปราการแฝด’ ทรงสะบึมที่ตระหง่านอยู่ตรงหน้านั่นแหละ
“พี่เยี่ย ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่รับเงิน แล้วทำไมยังจะยัดเยียดให้อีก” เขาพยายามหว่านล้อม
เยี่ยจือเชิดหน้าเถียงกลับ “ก็ก่อนหน้านี้คุณบอกเองว่าให้รักษาเหม่ยฉีให้หายก่อนแล้วค่อยว่ากัน ฉันไม่ได้ให้มากมายอะไร แค่สองล้าน... ยังไงคุณก็ต้องรับไว้”
ลั่วหยางหน้ามืด ตัดสินใจไม่สนสี่สนแปดอีกต่อไป เขาพุ่งพรวดประชิดตัว สอดมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเธอ แล้วยัดบัตรใบนั้นกลับคืนลงไปดื้อๆ
ทว่าเนื้อผ้าด้านในกระเป๋ากางเกงกลับไม่ได้ลื่นปรื๊ดอย่างที่คิด ปลายนิ้วของเขาดันทะลุไปสะดุดเข้ากับเส้นใยบางอย่าง… แถมยังสัมผัสได้ถึงความนุ่มเนียนของผิวเนื้อโดยตรง
เยี่ยจือตัวแข็งทื่อเป็นหิน คาดไม่ถึงว่าชายหนุ่มจะกล้าจู่โจมมุกนี้ พวงแก้มขอ
