โรลส์-รอยซ์ คัลลิแนน แล่นฉิวออกจากศูนย์จดทะเบียนอสังหาริมทรัพย์ มุ่งหน้าสู่ถนนเฉ่าถัง
“นายจะย้ายเข้าไปเมื่อไหร่” เจียงเยว่เอ่ยถามขณะหักพวงมาลัย
“วันสองวันนี้นี่แหละ” ลั่วหยางตอบ ขืนอยู่บ้านเยี่ยจือต่อไปคงไม่สะดวกนัก เขาไม่แคร์ขี้ปากชาวบ้านหรอก แต่สำหรับแม่ม่ายทรงเครื่องอย่างเยี่ยจือมันไม่ใช่เรื่องดีแน่
“ขาดเหลืออะไรก็บอก เดี๋ยวฉันจัดการให้” ร้อยวันพันปีแม่สาวขาโหดคนนี้ถึงจะหลุดปากพูดจาเกรงใจเป็นกับเขาบ้าง
ลั่วหยางกลั้วหัวเราะ “จู่ๆ มาทำดีด้วย ฉันชักไปไม่เป็นแล้วสิ”
เจียงเยว่กลอกตาบนใส่ “ที่ทำดีด้วยเพราะเห็นแก่ที่นายรักษาพ่อบุญธรรมฉันหรอกนะ อยากฟังความจริงไหม”
ลั่วหยางพยักหน้า
“ฉันหมั่นไส้อยากเตะก้านคอนายมาตั้งนานแล้ว” สาวขายาวระบายความอัดอั้นหน้าตาย
ลั่วหยางหัวเราะร่วน “แบบนี้สิถึงจะสมเป็นเธอ รักษามาตรฐานความดุไว้ให้ดีล่ะ ขอให้หาผัวให้ได้ก่อนอายุสี่สิบก็แล้วกัน”
“ไอ้…” เจียงเยว่ควันออกหู โดนกวนประสาทเข้าให้อีกจนได้
เสียงสายเรียกเข้าโทรศัพท์ดังแทรกขึ้นมา เป็นเบอร์แปลก ลั่วหยางชั่งใจครู่หนึ่งก่อนกดรับ “ฮัลโหล”
“คุณลั่ว ออกมาเจอกันหน่อยดีไหม” น้ำเสียงคุ้นหูดังจากปลายสาย แค่ประโยคเดียวลั่วหยางก็
