ะดิกนิ้วเรียก
ซ่งตงหมิงหน้าซีดเผือด จำใจเดินคอตกย้อนกลับมา ลั่วหยางจ้องหน้า “เมื่อกี้แกถลึงตาใส่ฉันใช่ไหม”
“ปะ… เปล่านะ” มันสบถด่าโคตรเหง้าลั่วหยางในใจยับเยิน แต่ปากรีบปฏิเสธพัลวัน
“ตบหน้าตัวเอง” ลั่วหยางสั่งหน้าตาย
“แก…” ซ่งตงหมิงโกรธจนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า
“ไอ้ลั่ว แกจะหยามกันเกินไปแล้วนะเว้ย”
ลั่วหยางชูโทรศัพท์ส่ายไปมา “เบอร์แจ้งความ 110 ใช่ไหม เกิดมาเพิ่งเคยโทรครั้งแรกซะด้วยสิ เอาไงดี โหลๆ คุณตำรวจครับงี้ปะ”
สิ้นประโยค ซ่งตงหมิงก็ง้างมือตบหน้าตัวเองดังฉาดใหญ่
ลั่วหยางแสยะยิ้มพอใจ “แบบนี้สิถึงจะคุยกันรู้เรื่อง ทีนี้ก็ไสหัวไปได้แล้ว”
ซ่งตงหมิงหันหลังสับตีนแตก คราวนี้มันจ้ำอ้าวยาวทะลุประตูทางออกโดยไม่กล้าหันกลับมามองค้อนอีกเลย