บ แต่ไอ้หมอรูปหล่อคนนี้ดันมองทะลุอายุจริงเพียงแค่ดูจากสภาพผิว… บ้าไปแล้ว!
ลั่วหยางแค่นเสียงเย็นชา “คุณหลิว ถ้าเมื่อกี้ผมหน้ามืดจัดสองคนนี้ แล้วคุณอัดคลิปแบล็กเมล์ไว้ วันดีคืนดีงัดกฎหมายพรากผู้เยาว์มาบีบคอ ผมคงได้ไปนอนซังเตโง่ๆ สินะ ผมอุตส่าห์เห็นว่าคุณเป็นคนจริงถึงยอมมาตรวจให้ แต่ดูเหมือนจะคิดผิด… งั้นก็จบกันแค่นี้ คุณก็นั่งรถเข็นเป็นไอ้ง่อยต่อไป ส่วนเรา ถือซะว่าไม่เคยรู้จักกัน”
ขาดคำ เขาก็หมุนตัวเดินหนีทันที ปล่อยสองเด็กสาวยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก
บานประตูถูกเปิดออก
รถเข็นคันหนึ่งจอดขวางหน้าประตู หลิวโย่วสุ่ยนั่งอยู่บนนั้น โดยมีเจียงเยว่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง
“หลบไป” ลั่วหยางออกปากไล่ตรงๆ
แต่รถเข็นไม่ขยับเขยื้อน หลิวโย่วสุ่ยยกมือขึ้นปรบมือแปะๆ “ยอดเยี่ยม หมอเทวะลั่วไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ ด้วย”
ลั่วหยางตีหน้าตาย “เลิกเล่นลิ้นสักที”
คราวนี้เจียงเยว่ไม่มีปฏิกิริยาตอกกลับ หล่อนเพียงจ้องมองลั่วหยางนิ่งๆ
ใบหน้าเปื้อนยิ้มของหลิวโย่วสุ่ยดูมีเมตตาราวกับพระอิฐพระปูน “หมอเทวะลั่ว คุณเข้าใจผิดไปกันใหญ่ ผมจะขุดหลุมดักคุณทำไม เด็กสองคนนี้ลูกน้องมันหามา ผมไม่รู้หรอกว่าอายุจริงเท่าไหร่ แค่หวังดีอยากให้คุ
