มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
ลั่วหยางเพิ่งเคยสัมผัสหน้ากากใบนี้เป็นครั้งแรก แต่กลับคุ้นเคยราวกับเป็นคนลงมือสร้างมันขึ้นมาเอง ทั้งยังใช้งานมันมานับครั้งไม่ถ้วน เขารู้จักทุกอณูของมันทะลุปรุโปร่ง
เมื่อครู่เขายังดูไม่ออกว่าหน้ากากนี่ทำจากอะไร แต่ตอนนี้ได้คำตอบแล้ว มันหลอมจากทองคำผสมสำริด โดยมีสัดส่วนสำริดมากกว่า สนิมสีเขียวจึงเกาะกรังเป็นวงกว้าง ส่วนวัสดุเสริมอื่นที่เสื่อมสลายตามกาลเวลา… ไม่มีทางตรวจสอบได้อีกแล้ว
ลั่วหยางโคจรพลังวิญญาณ เร่งสภาวะเหนือสัมผัสของ ‘กายาจิตขมังเวท’ จนถึงขีดสุด
ทันใดนั้น พลังวิญญาณสายหนึ่งก็พุ่งทะลักออกจากหน้ากาก คลื่นข้อมูลปริศนาหลั่งไหลเข้าสู่ร่างเขาราวกับเขื่อนแตก
เปรี้ยง!
ลั่วหยางถูกดูดเข้าไปในมิติพิศวง รอบด้านมืดมิดไร้ก้นบึ้ง มองไม่เห็นสิ่งใดเลย
ไร้สัญญาณเตือน ลำแสงสีทองสาดส่องลงมาจากเบื้องบน ชายโบราณผมเผ้ากระเซิงกำลังร่ายรำท่วงท่าลี้ลับอยู่กลางแสงนั้น ปากพร่ำสวดบทคาถาไม่หยุด
นั่นคือบทสวดอาคมขมังเวท
ลั่วหยางเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก แต่เขากลับฟังออกทุกถ้อยคำ
ชายผมกระเซิงร่ายรำรุกคืบเข้ามาใกล้ บนใบหน้าของเขา… สวมหน้ากากปริศนาใบนั้นอยู่
“ข้าคืออ
