ิ๋งหมา ชาวฉินโดยกำเนิด จอมขมังเวทบรรพกาล ผู้มาเยือนคือใครกัน มีจุดประสงค์ใด” เสียงแหบพร่าดังก้องกังวานราวกับฟ้าร้อง
ลั่วหยางช็อกจนอ้าปากค้าง ในฝันยังไม่กล้าคิดเลยว่าหน้ากากใบนี้จะเป็นถึงสมบัติล้ำค่าที่จอมขมังเวทบรรพกาลยุคก่อนราชวงศ์ฉินทิ้งไว้ มิน่าล่ะ ตอนแรกที่สัมผัสถึงได้มีความรู้สึกคุ้นเคยประหลาดๆ
“ผะ… ผู้น้อยลั่วหยาง ทายาทสายขมังเวทบรรพกาลครับ ไม่ได้มีเจตนารบกวนท่านปรมาจารย์ ผู้น้อยเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหลุดเข้ามาที่นี่ได้ยังไง” ลั่วหยางละล่ำละลักตอบ
อิ๋งหมาพริบตาเดียวก็มาปรากฏตัวตรงหน้า เขากระชากหน้ากากออก เผยใบหน้าซูบผอมซีดเผือดราวกับกระดาษ เบ้าตาทั้งสองข้างกลวงโบ๋ มีเพียงกลุ่มควันสีเขียวมรกตน่าขนลุกหมุนวนอยู่ด้านใน
ลั่วหยางสะดุ้งเฮือก เกือบแหกปากร้องลั่น
“ตราประทับชะตาปรากฏ สายเลือดตื่นรู้ กายาจิตก่อกำเนิด… เป็นทายาทจอมขมังเวทบรรพกาลจริงๆ ด้วย ไอ้หนู โขกหัวสิ!” อิ๋งหมาตวาดสั่ง
ลั่วหยางรีบคุกเข่า โขกศีรษะดังโป๊กๆ สามครั้งรวด “ศิษย์ลั่วหยาง คารวะท่านปรมาจารย์อิ๋งหมา”
“หน้ากากใบนี้คือของคู่กายข้า ข้าเชี่ยวชาญวิชาสื่อวิญญาณ ทุกครั้งที่ร่ายอาคมจะต้องสวมหน้ากากใบนี้ นานวันเข้ามันจึงก่อเกิด
