จิตวิญญาณ เอ็งจะรับสืบทอดไปได้มากน้อยแค่ไหน ก็สุดแท้แต่วาสนาแล้ว”
สิ้นคำ อิ๋งหมาก็ฟาดฝ่ามือลงกลางกระหม่อมลั่วหยางเต็มแรง
เปรี้ยง!
ห้วงสมองของลั่วหยางอัดแน่นไปด้วยอักขระเวท สัญลักษณ์ และลวดลายมหาศาลที่ระเบิดพวยพุ่งขึ้นมา
นั่นคือวิชาสื่อวิญญาณบรรพกาล!
ชายหนุ่มดำดิ่งลงสู่โลกมหาอาคมของจอมขมังเวท…
เนิ่นนานผ่านไป ลั่วหยางลืมตาขึ้น
เขายังคงนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องใต้ดิน เบื้องหน้าไม่มีปรมาจารย์อิ๋งหมา ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นราวกับเป็นเพียงภาพลวงตาสุดกู่ที่สมองปรุงแต่งขึ้นมา
ลั่วหยางก้มมองหน้ากากในมือ ภายในใจกระจ่างชัด
สรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณ เพียงแต่แข็งแกร่งและอ่อนแอต่างกัน
วิญญาณของก้อนหินริมทางย่อมเทียบไม่ได้กับหยกงามล้ำค่า ข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกหยิบจับอย่างยาวนานจะค่อยๆ ก่อเกิดจิตวิญญาณ ยิ่งเจ้านายแกร่ง จิตวิญญาณของมันก็ยิ่งทรงพลัง หน้ากากใบนี้คือหลักฐานชั้นดี ปรมาจารย์อิ๋งหมาสวมใส่มันร่ายวิชาสื่อวิญญาณจนชินชา เมื่อจิตวิญญาณสมบูรณ์ มันจึงเก็บซ่อน ‘ความทรงจำ’ ของผู้เป็นนายเอาไว้ด้วย
‘ความทรงจำ’ ชนิดนี้คล้ายกับความจำของกล้ามเนื้อ คนที่ทำงานอย่างใดอย่างหนึ่งซ้ำๆ นานวันเข้ากล้ามเนื้อจะจดจำการเคลื่อนไหว ต่อให้หลั
