บตาก็ทำได้สบาย
สิ่งที่เขาเพิ่งได้รับมาเมื่อครู่ ก็คือ ‘ความทรงจำ’ ของหน้ากากใบนี้นั่นเอง
หากคิดตามตรรกะนี้ ยิ่งเป็นของโบราณเก่าแก่ โอกาสที่จะหลงเหลือจิตวิญญาณและ ‘ความทรงจำ’ ก็ยิ่งสูงตาม แค่ใช้วิชาประทับวิญญาณบรรพกาลเชื่อมต่อ เขาก็จะสามารถดึงความทรงจำของวัตถุนั้นมาใช้ ซึ่งเท่ากับว่า… เขาสามารถยืมทักษะบางส่วนของเจ้าของเดิมมาใช้งานได้จริง!
ไม่ต่างอะไรกับมีดอีโต้ที่เชฟยอดฝีมือใช้มาสามสิบปี หรือคีย์บอร์ดที่โปรแกรมเมอร์ใช้พิมพ์โค้ดมาสิบแปดปี…
ทะลุปรุโปร่งหนึ่งวิชา ก็เท่ากับกระจ่างแจ้งร้อยวิชา!
======
บานประตูเปิดออก
เบื้องหน้ามีเพียงเจียงเยว่ ไร้เงาหลิวโย่วสุ่ย
ภาพนี้ทำเอาทั้งลั่วหยางและเยี่ยจือแอบแปลกใจ
บอดี้การ์ดสาวหุ่นเซี๊ยะเข้าประเด็นทันที “พ่อบุญธรรมของฉันกำลังจัดการเรื่องคลิปวิดีโออยู่ ปลีกตัวมาไม่ได้ ก็เลยให้ฉันมารับหมอเทวะลั่วกับคุณผู้หญิงเยี่ยไปพบ”
“ได้ค่ะ งั้นฉันขอไปหยิบกระเป๋าสักครู่นะคะ” เยี่ยจือรับคำ
ทว่าลั่วหยางกลับเอ่ยรั้ง “พี่เยี่ย คุณมีธุระต้องไปจัดการที่บริษัทไม่ใช่เหรอครับ ผมไปคนเดียวก็พอ คุณไปทำธุระของคุณเถอะ”
เยี่ยจือชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันอ้าปากแย้ง ลั่วหยางก็หันไปหาหญิงสาว
