อานุภาพของดัชนีแพทย์ไท่ชูค่อยๆ ซึมซาบฟื้นฟูเส้นประสาทที่ตายด้านราวกับหยาดฝนชโลมผืนดินแห้งผาก พลังวิญญาณแผ่แสงสีใสบริสุทธิ์ออกมาจางๆ กลมกลืนไปกับแสงธรรมชาติ หากไม่อยู่ในความมืดมิด คนธรรมดาย่อมไม่มีทางมองเห็น
หวังซุ่นลี่เบิกตาถลน จ้องเขม็งทุกกระเบียดนิ้ว แต่ระดับสติปัญญาของมันกลับดูไม่ออกเลยสักนิดว่าลั่วหยางกำลังทำอะไร
“เหอะ” ซ่งตงหมิงแค่นหัวเราะหยัน “ยุคห้าจีแล้ว ยังมีพวกทำตัวเป็นหมอผีต้มตุ๋นชาวบ้านอยู่อีก... แต่ที่น่าสมเพชกว่าคือดันมีคนโง่เชื่อซะด้วยนี่สิ”
เจียงเยว่เอียงคอ ปรายตาเย็นชาตวัดมองซ่งตงหมิงทันที
ซ่งตงหมิงหน้าเจื่อน รีบแก้ตัวเสียงอ้อมแอ้ม “ฉันไม่ได้หมายถึงประธานหลิว”
ซึ่งนั่นก็แปลว่ามันกำลังด่ากระทบเยี่ยจือเต็มๆ
เยี่ยจือคร้านจะใส่ใจคำหมาเห่า ตอนนี้สมาธิของเธอจดจ่ออยู่กับลั่วหยาง นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเขารักษาคนจริงๆ ในใจอดกังวลไม่ได้ ลั่วหยางจะใช้แค่สองนิ้วงัดข้อกับโรคร้ายที่แม้แต่หมอฝรั่งยังถอดใจได้จริงๆ น่ะหรือ
ขณะเดียวกัน สายตาของตาเฒ่าซ่งไห่ชางก็เลื่อนไปทางโถงทางเดิน แกมองทะลุเข้าไปด้านในก่อนจะออกคำสั่งเสียงแข็ง “เยี่ยจือ ไปพาตัวเหม่ยฉีออกมา”
หญิงสาวยืนนิ่ง ไม่ขยับแม้แต่ก้าว
