เดียว
ซ่งไห่ชางเดือดปุด “ฉันเป็นปู่แท้ๆ ของเหม่ยฉีนะ”
“แกไม่อยากเจอคุณ” เยี่ยจือสวนกลับทันควัน
“เรื่องนี้เธอไม่มีสิทธิ์สาระแน เด็กนั่นก็ไม่มีสิทธิ์เลือก” ซ่งไห่ชางหันไปพยักพเยิดกับลูกน้อง “พวกแกลากตัวเด็กออกมา”
กลุ่มชายฉกรรจ์รับคำ ขยับตัวเตรียมพุ่งไปที่ทางเดิน
เยี่ยจือถลันเข้าไปกางแขนขวางทาง ตวาดกร้าว “พวกแกไสหัวออกไปให้หมด ออกไปเดี๋ยวนี้”
หญิงสาวเค้นความดุดันออกมาสุดชีวิต ทว่าพวกอันธพาลหน้าด้านพวกนั้นมีหรือจะเห็นเธออยู่ในสายตา
ท่ามกลางความตึงเครียด ลั่วหยางก็เอ่ยแทรกขึ้นมาลอยๆ “คุณหลิว… ถ้ายังอยากจะเตะรถเข็นนั่นทิ้ง ก็หัดล่ามโซ่หมาพวกนี้ให้เงียบปากหน่อย อย่ามารบกวนสมาธิผม”
หลิวโย่วสุ่ยที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนโซฟาไม่ได้แม้แต่จะลืมตา มาเฟียใหญ่เพียงกระซิบเสียงเรียบ “เฒ่าซ่ง… เรียกหมาของคุณกลับไปซะ”
สิ้นคำสั่ง เจียงเยว่ก็ก้าวฉับๆ ไปยืนขนาบข้างเยี่ยจือ รูปร่างสูงเพรียวของบอดี้การ์ดสาวแผ่รังสีอำมหิตกดดันจนบรรยากาศในห้องหนักอึ้ง
เธอไม่ได้ปริปากด่าสักคำ แต่พวกลิ่วล้อตระกูลซ่งกลับชะงักฝีเท้ากึก ไม่กล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว
ซ่งไห่ชางกัดฟันกรอด ข่มความแค้นเอ่ยถาม “ประธานหลิว นี่มันเรื่องภายในตระกูลซ่ง คุณคิดจ
