ดึกสงัด ภายในห้องพักเงียบกริบ ทว่าประสาทการได้ยินของลั่วหยางกลับไม่สงบตาม เสียงน้ำจากฝักบัวห้องข้างๆ ดังชัดเจนในโสตประสาท เขาได้ยินกระทั่งเสียงฝ่ามือลูบไล้เรือนร่าง กลิ่นหอมของครีมอาบน้ำและฟองสบู่ลอยแตะจมูก… เยี่ยจือกำลังอาบน้ำ
ชายหนุ่มส่ายหน้า สลัดภาพเยี่ยจืออาบน้ำทิ้ง แต่เสียงสาดกระเซ็นนั่นกลับฝังรากลึกในหัว เขาตัดสินใจหลับตา รวบรวมสมาธิเพื่อศึกษาวิชา ‘ประทับวิญญาณบรรพกาล’ ทว่าพอหลับตาปุ๊บ ภาพหญิงสาวก็โผล่พรวดขึ้นมาแทน… ทรวดทรงโค้งเว้าเย้ายวน ผิวพรรณขาวผ่องเนียนละเอียดราวกับบีบน้ำหยดได้…
ฝ่ามือของผม สอดสางผ่านเรือนผมสีดำขลับของคุณ… จินตนาการเริ่มเตลิดเปิดเปิง
ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาจำต้องลืมตา ก้มมองสภาพร่างกายตัวเองแล้วแค่นยิ้มขื่นอย่างจนใจ
ชายหนุ่มวัยเบญจเพสที่ประสบการณ์เรื่องพรรค์นั้นเป็นศูนย์ ซ้ำร้าย ‘กายาจิตขมังเวท’ ยังยกระดับประสาทสัมผัสให้เฉียบคมจนไวต่อสิ่งเร้าเป็นพิเศษ แค่มีเสียงกระตุ้นนิดเดียว สมองก็จินตนาการไปไกลลิบ และหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดปฏิกิริยาทางร่างกายอันน่าอึดอัด
เกิดเป็นผู้ชาย บางทีก็ต้องการผู้หญิงซุกซนสักคนมาช่วยจัดการเรื่องพวกนี้จริงๆ
ผ่านไปพักใหญ่ เสียงน้ำถึงยอมเงียบลง ลั
