สูงโปร่ง โดดเด่นด้วยเรียวขายาวสลวย กำลังเข็นวีลแชร์เข้ามาในบ้าน บนวีลแชร์คือชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม ใบหน้ากลมแป้น มือขยับลูกประคำ ดูผิวเผินเหมือนผู้ใหญ่ใจดี ทว่านัยน์ตาที่หรี่ลงกลับซุกซ่อนความดุร้ายของสิงโตเฒ่าเอาไว้
“ซ่งไห่ชาง แก่ป่านนี้แล้วยังอารมณ์ร้อนอยู่อีก ไม่กลัวโรคหัวใจกำเริบตายหรือไง” ชายบนวีลแชร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเนิบนาบ
คำพูดเสียดสีเจ็บแสบ แต่ซ่งไห่ชางกลับใบ้กิน ไม่กล้าเถียงกลับสักครึ่งคำ ซ่งตงหมิงเองก็หน้าซีดเผือด ความกร่างคับฟ้าเมื่อครู่หดหายไปหมดสิ้น
“แกเป็นใครวะ ปากดีนักนะ” นักเลงปลายแถวคนหนึ่งแส่ไม่เข้าเรื่อง พุ่งไปหวังปัดลูกประคำในมือชายวัยกลางคน
หญิงสาวที่ยืนอยู่หลังวีลแชร์เบี่ยงตัวหลบในพริบตา ก่อนจะตวัดเรียวขายาวๆ ฟาดเปรี้ยงเข้ายอดอกนักเลงคนนั้นเต็มรัก เสียงกระแทกดังพลั่ก ร่างชายฉกรรจ์หนักเกือบแปดสิบกิโลลอยละลิ่วตีนชี้ฟ้า กระเด็นข้ามไปไกลหลายเมตรก่อนร่วงกระแทกพื้นดังอั้ก
ลูกเตะเดียว… สะกดทั้งงานให้ใบ้แดก!
