ยจือพุ่งพรวดออกมาจากห้อง ตวาดกร้าว
ทว่าไม่มีหมาตัวไหนสนใจ ชั่วพริบตาลั่วหยางก็ถูกล้อมกรอบมิดชิด
“พวกนายบุกรุกบ้านคนอื่นหน้าด้านๆ ฉันจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้” เยี่ยจือชูโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์
ซ่งไห่ชางกระแทกไม้เท้าลงพื้นเสียงดังปัง ตวาดกลับเกรี้ยวกราด “บุกรุกบ้าอะไร นี่มันบ้านลูกชายฉัน เหม่ยฉีโชคร้ายจริงๆ ที่มีแม่แบบเธอ ฉันอุตส่าห์แบกหน้าไปเชิญผู้อำนวยการหวังมารักษาให้ แต่เธอดันดันทุรังออกจากโรงพยาบาล แถมยังให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนนี่มารักษาหลานฉันอีก ยังไงวันนี้เหม่ยฉีก็ต้องกลับไปกับฉัน ฉันทำเพื่อหลาน ถ้าเธอคิดจะขวางล่ะก็…”
ลั่วหยางแทรกขึ้นมาหน้าตาย “ที่แท้ก็แค่อยากได้สิทธิ์ดูแลเหม่ยฉี เพื่อจะฮุบชิงซานเอเนอร์จี แก่จนจะลงโลงอยู่แล้ว สันดานโจรแต่ดันอยากสร้างภาพผู้ดี ไม่มียางอายเลยหรือไง สวะอย่างแกเอาความมั่นใจจากไหนมาเรียกตัวเองว่าปู่ของเหม่ยฉีกัน”
ซ่งไห่ชางโกรธจนเลือดขึ้นหน้า จุกจนด่าไม่ออก
ซ่งตงหมิงฟิวส์ขาด แผดเสียงลั่น “มัวยืนบื้ออะไรอยู่ กระทืบมัน เอาให้ปางตาย”
ฝูงนักเลงพุ่งรุมสกรัมลั่วหยางทันที
“หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงตวาดเฉียบขาดดังลั่นมาจากทางประตู
สายตาทุกคู่หันขวับไปมองเป็นตาเดียว
หญิงสาวรูปร่าง