ดใจกับศิษย์อย่างแกจริงๆ”
ลั่วหยางนึกถึงรูปแบล็กเมล์ในโทรศัพท์ การที่ไอ้เฒ่าหัวงูนี่กล้าโผล่หัวมาเห่าถึงที่ แปลว่ามันเตรียมใจรับแรงกระแทกเรื่องแฉรูปแล้วชัวร์ เบื้องหลังเรื่องนี้ ตระกูลซ่งคงยัดเงินก้อนโตอุดปากมันไว้แน่น
เป็นอย่างที่คาด หวังซุ่นลี่สาวเท้าเข้ามาประชิดตัว กระซิบขู่เสียงต่ำ “เลิกคิดเอารูปพวกนั้นมาขู่ฉันได้แล้ว อยากแฉก็เชิญเลย ฉันไม่แคร์ แต่ขอเตือนไว้ก่อน เผยแพร่ภาพอนาจารมันผิดกฎหมาย ฉันกับเหลียงหงจะฟ้องแกให้ล้มละลายจนไม่มีที่ซุกหัวนอนเลยคอยดู”
ลั่วหยางสะอิดสะเอียนจนคลื่นไส้ ยกฝ่ามือกระแทกอกหวังซุ่นลี่กระเด็นออกไปเต็มแรง ไอ้แก่เซถลาหน้าหงาย ถ้าไม่มีลูกน้องพุ่งมารับไว้ คงล้มก้นจ้ำเบ้าไปกองกับพื้นแล้ว
“กะ… แก… ต่อหน้าคนตั้งมากมาย กล้าลงมือกับอาจารย์ตัวเองเชียวเรอะ แกมันเนรคุณ!” หวังซุ่นลี่โกรธจนหน้าดำหน้าแดง
ลั่วหยางตอกกลับหน้าตาย “สวะอย่างแกยังมีหน้าเรียกตัวเองว่าอาจารย์อีกเหรอ อย่าเอาคำนี้มาแปดเปื้อนหน่อยเลย”
“ต่อหน้าฉันยังกล้าเหิมเกริม แน่มาก” ซ่งไห่ชางแค่นเสียงเย็น ก่อนจะตวาดลั่น
“กระทืบมัน”
สิ้นคำสั่ง นักเลงเจ็ดแปดคนก็พุ่งรี่เข้าใส่ลั่วหยางทันที
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ” เยี่
