ือซุกกันอยู่ในบ้านแน่ สำหรับเขาไม่ใช่ปัญหา แต่สำหรับชื่อเสียงของเยี่ยจือมันคือหายนะ
บานประตูเปิดออก
ด้านนอกมืดฟ้ามัวดินไปด้วยชายฉกรรจ์นับยี่สิบคน ไอ้คนที่ทุบประตูโครมๆ คือซ่งตงหมิง ด้านหลังมันมีชายชราผมขาวโพลนยืนคุมเชิงอยู่ ชายคนนั้นถือไม้เท้าไม้แดง ใบหน้าซูบผอมแต่แววตาคมกริบ แผ่รังสีอำมหิตโดยไม่ต้องแหกปากโวยวาย
ไม่ต้องมีใครเสิร์ฟข้อมูล ลั่วหยางก็เดาออกทันที… ตาแก่นี่คือ ซ่งไห่ชาง พ่อตาจอมโลภของเยี่ยจือ
ซ่งตงหมิงชี้หน้าลั่วหยาง “คุณพ่อ ไอ้เด็กนี่แหละครับ”
ซ่งไห่ชางตวาดเสียงเย็น “กล้าเหยียบย่ำชื่อเสียงตระกูลซ่ง แกนี่มันรนหาที่ตายจริงๆ”
ฝูงคนแห่แหนคุ้มกันสองพ่อลูกบุกทะลวงเข้ามาในบ้าน กองกำลังที่มากกว่าบีบให้ลั่วหยางต้องก้าวถอยร่น
ใครอีกคนโผล่หน้าตามเข้ามา… หวังซุ่นลี่ แมลงวันสวะที่ตามเกาะติดไม่เลิก
ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์แสร้งถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เฮ้อ ลั่วหยางเอ๊ย ฉันผิดเองที่สั่งสอนแกมาไม่ดี แกเป็นคนฉลาด แต่ดันเอาความฉลาดไปใช้ในทางระยำ แอบอ้างเป็นหมอเทวะไปหลอกคุณผู้หญิงเยี่ยก็เรื่องนึง แต่พอปลิงเกาะคุณผู้หญิงเยี่ยสำเร็จ แกก็เตะหัวส่งแฟนสาวที่กัดก้อนเกลือกินมาด้วยกันทิ้งอย่างไม่ไยดี… ฉันล่ะปว
