ลุดขำพรืด “หลงตัวเองเข้าตู้ไปเลยนะเรา ไม่อายบ้างหรือไง”
ซ่งเหม่ยฉีเบะปากใส่แม่ทันที
ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!
กริ่งประตูดังขัดจังหวะ ลั่วหยางตวัดสายตามองไปที่ประตู ใบหูกระตุกเบาๆ ภายใต้ประสาทสัมผัสเหนือมนุษย์ เสียงหัวใจเต้นตึกตักหลายดวงและเสียงลมหายใจของคนหมู่มากดังทะลุบานประตูเข้ามา เขาประเมินจำนวนคนและตำแหน่งการยืนของพวกมันได้เป๊ะๆ ทันที
“สงสัยคุณหลิวจะมาแล้ว” เยี่ยจือวางชาม เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนเตรียมไปเปิดประตู ‘คุณหลิว’ ที่เธอหมายถึงคือ หลิวโย่วสุ่ย วีไอพีระดับผู้มีอิทธิพลที่คุมทั้งวงการมืดและสว่างในแถบตะวันตกเฉียงใต้
ทว่าลั่วหยางกลับส่ายหน้า “พี่เยี่ย คงไม่ใช่คุณหลิวหรอกครับ ข้างนอกคนเพียบ ทรงนี้น่าจะมาหาเรื่องมากกว่า”
เยี่ยจือหัวคิ้วกระตุก คนที่กล้าบุกมาหาเรื่องถึงที่นี่… มีแค่พวกตระกูลซ่ง
“พี่พาเหม่ยฉีไปหลบในห้องก่อน เดี๋ยวผมเคลียร์เอง” ชายหนุ่มออกคำสั่ง
เยี่ยจือพยักหน้า อุ้มลูกสาวเดินตรงลิ่วเข้าห้องนอนไปทันที
ปัง ปัง ปัง!
คนข้างนอกหมดความอดทน เปลี่ยนมารัวหมัดทุบประตูดังสนั่น ลั่วหยางสาวเท้าไปที่ประตู บานประตูนี้ยังไงก็ต้องเปิด ขืนปล่อยไว้นาน พวกตระกูลซ่งคงได้เอาไปป่าวประกาศว่าเขากับเยี่ยจ