้าคิดว่ายังไม่พอ ฉันก็ยังรู้จักขาใหญ่ในวงการมืดอีกหลายคน จะเชิญพวกเขามาช่วยพูดคุยด้วยเหตุผลกับพวกนายก็ได้นะ”
นักเลงปลายแถวสองคนโดนรังสีอำมหิตของนักธุรกิจหญิงกดข่มจนหงอเป็นหมาหงอย
เยี่ยจือตวัดสายตากลับมาที่เหลียงหงอีกครั้ง “ฉันจะถามคุณอีกครั้ง คุณรับปากได้ไหม… ว่าชาตินี้จะไม่โผล่ไปให้หมอลั่วเห็นหน้าอีก”
เหลียงหงก้มหน้างุด “ฉันรับปาก... จะไม่ไปยุ่งกับเขาอีกแล้ว”
เยี่ยจือยกส้นเข็มที่เหยียบมือเหลียงจวินออก หมุนตัวเดินจากไปอย่างสง่างามโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีก