ันก็อ่อนยวบยาบทันตา ไม่มีกะจิตกะใจจะไปตบตีใครอีก
ลั่วหยางถอนหายใจปวดขมับ “พี่เยี่ย ไม่เห็นต้องเอาเงินไปฟาดหัวพวกมันเลย”
“หมอลั่ว ไปรอฉันที่ประตู” เยี่ยจือขัดขึ้น
ลั่วหยางลังเล เยี่ยจือตวัดสายตาดุ “ไปสิคะ”
ลั่วหยางไม่เข้าใจความคิดของเธอเอาเสียเลย แต่รู้ว่าตอนนี้พูดไปก็ป่วยการ จึงจำใจก้าวออกไปรอที่ริมทางเดิน
เหลียงหงอ้าปากพะงาบๆ เหมือนอยากจะรั้งเขาไว้ แต่พอเห็นปึกเงินสดตรงหน้า เธอก็หุบปากฉับ กลืนคำพูดลงคอไปหมด
เยี่ยจือกดเสียงเย็นเยียบระดับน้ำแข็ง “คุณเหลียง รับเงินห้าแสนนี่ไป แล้วอย่ามาก้าวก่ายชีวิตหมอลั่วอีก... ทำได้ไหม”
แววตาเหลียงหงมีความอาฆาตวาบผ่าน แต่เธอก็เลือกที่จะหุบปากเงียบ
เยี่ยจือปรายตามองเหยียด “ฉันขอเตือนไว้ตรงนี้ ถ้าคุณยังกล้าไปตอแยเขาอีก แค่โทรกริ๊งเดียว ฉันจะทำให้คุณโดนเฉดหัวออกจากจื้อเทียน และรับรองได้เลยว่าจะไม่มีโรงพยาบาลไหนในปาเฉิงกล้ารับคุณเข้าทำงานอีก”
ความหวาดกลัวปรากฏชัดในดวงตาของเหลียงหงทันที
สายตานางพญากวาดมองไปที่เหลียงจวินกับไอ้กุ๊ยหัวเกรียน “ส่วนพวกนาย… ชอบใช้กำลังนักใช่ไหม ฉันเรียกคนงานในบริษัทสักร้อยคนที่ถนัดเรื่องชกต่อยมาซัดกับพวกนายได้ทุกเมื่อ หรือถ