กะทันหันของเยี่ยจือทำให้เขาพะวักพะวน
“หมอลั่ว เรื่องนี้คุณอยู่เฉยๆ ฉันจัดการเอง” เยี่ยจือเอ่ยเสียงเรียบ
ลั่วหยางเหมือนโดนสกัดจุดยืนอึ้ง ตั้งแต่เกิดมานอกจากแม่ ก็ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนออกหน้ากางปีกปกป้องเขาแบบนี้มาก่อน
“แกเป็นใครวะ” เหลียงจวินสบถถาม
เหลียงหงแค่นหัวเราะ “พี่ นังนี่แหละเยี่ยจือ”
แววตาของเหลียงจวินเป็นประกายโลภทันที “อ้อ… ที่แท้ก็แม่ม่ายกระเป๋าหนักที่น้องเขยฉันไปเกาะกินอยู่นี่เอง มาได้จังหวะพอดี ต้นเหตุที่มันทิ้งน้องสาวฉันก็คือเธอ เพราะงั้นค่าเสียเวลาสองแสน... เธอต้องเป็นคนจ่าย”
เยี่ยจือคลายมือ ถุงพลาสติกหนักอึ้งร่วงตุบลงพื้น ปึกธนบัตรสีแดงใหม่เอี่ยมร่วงกราวออกมาทะลักล้น
เหลียงจวินตาลุกวาว รีบถลันก้มลงไปตะครุบเงินอย่างตะกละตะกลาม
เยี่ยจือตวัดขาขึ้น ก่อนจะกระทืบส้นเข็มสีดำลงบนหลังมือของมันเต็มแรง!
“โอ๊ย นังบ้าเอ๊ย—” เหลียงจวินแหกปากลั่น
“นี่ห้าแสน” เยี่ยจือเอ่ยตัดบทเสียงเย็น
สันดานกุ๊ยเปลี่ยนสีหน้าในเสี้ยววินาที รอยยิ้มประจบประแจงผุดขึ้นมาทั้งที่ยังเจ็บ
“แหะๆ รองเท้า… รองเท้าคุณผู้หญิงสวยดีนะครับ”
ไอ้หัวเกรียนที่ตอนแรกทำท่าจะพุ่งเข้าไปสั่งสอน พอได้ยินคำว่าห้าแสน กระดูกสันหลังของม
