แผนกผู้ป่วยใน
ลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวขึ้น
ลั่วหยางล้วงเอาเชือกแดงใต้คอเสื้อออกมา ปลายเชือกผูกจี้รูปหัวกะโหลกสีเขียวเข้มขนาดเท่าไข่นกพิราบ ไม่รู้ว่าทำมาจากวัสดุอะไร กลางหน้าผากของกะโหลกสลักอักขระและลวดลายลึกลับที่ไม่มีใครอ่านออก
นี่คือของดูต่างหน้าที่ตาของเขาทิ้งไว้ให้ มันมีชื่อว่า ‘อูซวี’
ตาของเขาเป็นคนลึกลับ
เมื่อหกปีก่อน ตาได้มอบอูซวีชิ้นนี้ให้ พร้อมกำชับหนักหนาว่าก่อนจะบ่มเพาะ ‘กายาจิตขมังเวท’ สำเร็จ ห้ามแตะต้องผู้หญิงเด็ดขาด ต้องรักษาพรหมจรรย์ไว้ หากบ่มเพาะสำเร็จเมื่อไหร่จึงจะปลุกอูซวีให้ตื่น และได้รับการสืบทอดวิชาจากจอมขมังเวทบรรพกาล... หลังจากคืนนั้น ตาของเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
และเมื่อครู่นี้เอง เขาบังเอิญทะลวงจุดจนบ่มเพาะวิชาสำเร็จ ในเสี้ยววินาทีที่ล้มลงกองกับพื้นห้องทำงานของหวังซุ่นลี่ อูซวีถูกปลุกให้ตื่นขึ้น มันเชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของเขาอย่างลึกล้ำ และถ่ายทอดวิชาของจอมขมังเวทบรรพกาลให้จนหมดสิ้น
ติ๊ง…
ประตูลิฟต์เปิดออก ลั่วหยางก้าวฉับๆ ตรงไปที่ห้องผู้ป่วยหมายเลขสิบสอง
ถึงเวลาเอาคืนแล้ว ในเมื่อหวังซุ่นลี่คิดจะโยนขี้ให้เขารับบาปแทน เขาก็จะขยี้แผนระยำของมันให