ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึง…”
เลี่ยวเจี้ยนเหลือบมองหน้าบวมปูดเป็นซาลาเปาของหวังซุ่นลี่สลับกับลั่วหยาง จู่ๆ สมองก็ประมวลผลบางอย่างได้ มันรีบชี้หน้าด่าลั่วหยางเสียงแข็งหวังเอาหน้า “ลั่วหยาง ถ้าแกยังไม่รีบไสหัวออกไป อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะเว้ย”
ปากเก่งไปอย่างนั้น แต่ขากลับไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้แม้แต่ก้าวเดียว
ลั่วหยางถอนนิ้วกลับมาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “เหม่ยฉี ลองออกแรงกระดกปลายเท้าดูสิครับ”
ซ่งเหม่ยฉีลืมตาขึ้น แล้วลองออกแรงขยับปลายเท้าตามคำบอก...
