“แต่ว่านี่มันน่าอึดอัดยิ่งนัก…ข้ารู้สึกว่าเมื่อเผชิญหน้ากับหมาป่าก็มีแต่ต้องใช้ตะบองตีให้มันกลัว มันถึงไม่กล้ามารุกรานพวกเรา” น้องชายเอ่ยด้วยความดื้อรั้น
ฮวามู่หลันกล่าวว่า “จำไว้ สงครามเป็นวิธีสุดท้าย แต่ไม่ได้หมายความว่าการสูญเสียอธิปไตยจะต้องขอสงบศึกไปวันๆ ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันได้ชัยชนะมาก็ขอสงบศึก อีกฝ่ายไม่กล้าไม่รับ เพราะไม่รับก็เท่ากับตาย! นี่คืออาวุธที่ไม่ต้องสู้ก็เอาชนะได้ นี่ต่างหากคือกลยุทธิ์ ในทางตรงข้ามถ้ากองทัพขึ้นเหนือ สำหรับพวกเราแล้วไม่มีข้อดีอะไรเลย โหรวหรานขี่ม้าได้ตลอดเวลา อีกทั้งพื้นดินพวกเขายังเป็นดินจืดอย่างยิ่ง เอามาใช้ประโยชน์ไม่ได้ ทิ้งไปแล้วพวกเขายังกลับมาได้อีก ได้แต่ทำสงครามไม่มีวันจบสิ้น มีคนตายไม่หยุดหย่อน…
เริ่มสงครามง่าย หยุดสงครามยาก…ช่างเถอะ พูดกับเจ้าไปมากขนาดนี้เจ้าคงไม่เข้าใจ แต่จำเอาไว้ ยอดฝีมือในสงครามจริงๆ จะออกห่างจากสงครามตลอดกาล หรือไม่ก็ทำสงครามให้น้อยที่สุดแต่ได้ผลประโยชน์ที่มากที่สุด”
ฮวามู่หลันพูดถึงตรงนี้ ก็มีท่าทีกระฉับกระเฉง ดวงตาคมกริบอย่างยิ่ง
น้องชายเข้ามาใกล้ เอ่ยขึ้น “ท่านพี่ ท่านงามจริงๆ”
“หืม? งามแค่ไหน?” ฮวามู่หลันถามหยอกล้อ
“ล่มแคว้นล่มเมือ
