หลายคนยิ้มแล้วเดินไป
ฟางเจิ้งถอนหายใจโล่งอก กระรอกแลบลิ้นมุดเข้าไปในแขนเสื้อฟางเจิ้ง อายจนไม่กล้าออกมา
เมืองภาพยนตร์อยู่ชั้นหกของตึกใหญ่ ครั้งนี้ในลิฟต์มีเพียงพวกฟางเจิ้งกับลูกศิษย์ ฟางเจิ้งอาศัยจังหวะนี้อธิบาย “โลกข้างนอกไม่ได้เปลี่ยนแปลง เพียงแต่ว่า…” ฟางเจิ้งใช้มือวาดหลักการของลิฟต์ เจ้าพวกนี้ถึงเข้าใจความมหัศจรรย์ในนั้น ทว่าก็ยังรู้สึกว่าแปลกใหม่ สนุก น่าประหลาดใจ
ฟางเจิ้งกับเจ้าพวกนี้กำลังคุยกันอย่างคึกคัก เสียงติ๊งก็ดังขึ้น ลิฟต์มาถึงที่หมายแล้ว เจ้าพวกนี้หุบปากทันที ไม่ส่งเสียงอีก
ทว่าพนักงานรักษาความปลอดภัยในห้องควบคุมมองหลวงจีนพูดกับสัตว์ในลิฟต์กลับรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ดีที่เขาได้แต่เห็น แต่ไม่ได้ยินว่าพวกฟางเจิ้งพูดอะไร จึงมองว่าฟางเจิ้งพูดเองเออเอง ถึงอย่างไรคนมากมายเลี้ยงสุนัขก็ชอบพูดพร่ำไม่หยุด คิดถึงตรงนี้ก็ปล่อยวางไป
หลังเข้าเมืองภาพยนตร์มาแล้ว เจ้าพวกนี้พลันรู้สึกว่าสายตาใช้การไม่ค่อยได้ ทุกที่มีแต่โปสเตอร์โฆษณา ทุกที่มีแต่แสงไฟหลากสี และยังมีตุ๊กตาคนต่างๆ รูปปั้น พวกมันมองจนตาลาย
ตอนนี้เองพนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามา เอ่ยกับฟางเจิ้งอย่างมีมารยาทว่า “หลวงพี่ ทางเราไม่อนุญาตให้น้ำสัตว์เลี้ยงเข้า
