มา โดยเฉพาะสุนัขใหญ่”
หมาป่าเดียวดายได้ยินดังนั้นพลันไม่พอใจ มันเป็นสุนัขใหญ่? มันคือหมาป่าตัวใหญ่ไม่ใช่หรือ? ตาถั่วรึไง!
ฟางเจิ้งรีบแสดงตั๋วภาพยนตร์ให้อีกฝ่ายดู อีกฝ่ายดูแล้วก็ยิ้ม “ที่แท้ก็มาจากหมู่บ้านเอกดรรชนี ท่านคือหลวงพี่ฟางเจิ้งใช่ไหมครับ?”
ฟางเจิ้งประนมสองมือ “อมิตาพุทธ อาตมาเอง”
“เถ้าแก่บอกว่าพวกท่านเหมาที่นั่งเลย พวกท่านจะใช้สถานที่ยังไงก็ตามสบาย แน่นอน เงื่อนไขคือห้ามทำให้ข้าวของเสียหาย” ผู้ชายพูด
ฟางเจิ้งตอบรับ “ประสกวางใจ อาตมาจะดูพวกเขาแน่นอน ไม่ให้พวกเขาทำอะไรแผลงๆ”
“ผมเชื่อหลวงพี่นะ ถึงยังไงพวกนี้ก็เป็นสัตว์ดาวเด่นของวัดเอกดรรชนี ผมเคยเห็นความเชื่องของพวกมันมาแล้ว ผมเคยไปวัดเอกดรรชนีด้วย นั่นเป็นที่ที่ดีจริงๆ แต่ว่าตอนนั้นผมเห็นแต่ลิงนักบวช ไม่เห็นเจ้าตัวน้อยตัวอื่นๆ เมื่อกี้ผมก็ยังคิดว่ามีคนปลอมเป็นหลวงพี่ เหอะๆ…” ผู้ชายกล่าว
ฟางเจิ้งไม่นึกเลยว่าจะเจอคนที่เคยไปวัดเอกดรรชนีที่นี่ จึงถอนหายใจโล่งอกโดยพลัน คุ้นเคยกันก็จัดการง่ายแล้ว
สรุปผู้ชายเป็นผู้จัดการจริงๆ คอยดูแลพวกฟางเจิ้งเป็นพิเศษ จัดให้ฟางเจิ้งพาเหล่าสัตว์ไปรอข้างๆ ฟางเจิ้งเหยียบหางหมาป่าเดียวดาย ใช้มือดึงหางกระรอก ขณะเด
