เสียงดัง “แม่อย่าหลับ หนูหิว…”
บุพการีอุ้มลูกที่ตายจากในอ้อมอก เงยหน้าร้องไห้เสียงดัง แต่กลับเปล่งเสียงใดๆ ไม่ออก แค่ร้องเงียบๆ เศร้าใจไร้เสียงอบอวลไปทั่ว…
ตอนที่กองทัพของหวามู่หลันผ่านมา ก็ถูกชาวบ้านจำนวนมากล้อมไว้ เอ่ยถามว่า “เหตุใดต้องทำสงคราม?!”
ทว่าใครจะตอบพวกเขาได้ ทุกคนต่างเงียบ…
เห็นถึงตรงนี้ ชาวบ้านไม่น้อยเงียบตาม ฉากนี้หนักหน่วงมาก เมื่อเห็นเด็กที่ร้องไห้เหล่านั้นกับบุพการีที่ร่ำไห้ ผู้หญิงที่หวั่นไหวง่ายและเจ้าน้ำตาร้องไห้ออกมา
หวามู่หลันมุ่งหน้าสู่ทางเหนือ ผ่านสงครามเล็กใหญ่มาบ้าง เธอกำลังเติบโต ทว่ามีคำถามหนึ่งอยู่ในใจเธอมาตลอด ทำไมถึงต้องทำสงคราม? สงครามนำพาอะไรมา?
จากนั้นก็เข้าสู่ฉากหวามู่หลันเป็นทหารสอดแนมเข้าภูเขาเยี่ยนซาน เจอกับทหารโหรวหราน เกิดสงครามชุลมุนขึ้น สิ้นชีพกันเกือบทั้งหมด!
ดูถึงตรงนี้พวกชาวบ้านฮึกเหิมแล้ว ซ่งเอ้อโก่วชี้ไปยังเจ้าคนที่นอนก้นกระดกบนพื้น “นั่นฉัน! นั่นฉัน! ฮ่าๆ…ฉันฉลาดจริงๆ รู้ว่าท่าแบบนี้จำง่าย ฮ่าๆ…”
ทุกคนส่งสายตามองค้อนให้ไอ้โสเภณีเจ้าแผนการนี่ ทว่าต้องพูดว่าแม้เจ้านี่จะตายอยู่ตรงมุม ทว่าท่าทางยั่วยวนนั้นจำจ่ายจริงๆ! คนอื่นๆ กลัดกลุ้มแล้ว ทุกคนตายเก
