เป็นอะไรอย่าส่งเสียงดังมั่วซั่ว…แล้วก็ห้ามกระโดดไปมาด้วย”
หมาป่าเดียวดาย กระรอก ลิงและเด็กแดงพยักหน้าพร้อมกัน
ตอนนี้หนังฉายเริ่มแล้ว…
ฉากเริ่มจากกลอนบทหนึ่ง เสียงทอดถอนใจดังต่อกันเป็นสาย ประตูบ้านมู่หลันทำจากผ้าทอ…
ฉากเริ่มชัดเจนขึ้น นางเอกในวัยเด็กปรากฏตัว วัยเด็กที่มีความสุข สบาย มีความสุขราวกับว่าทุกอย่างงดงาม ท้องฟ้าคราม ดวงตะวันสีทอง เด็กวิ่งรอบบุพการี พี่น้องวิ่งกันเต็มไปหมด บุพการียิ้มเบิกบาน
แต่ว่าต่อมาเกิดเสียงฟ้าผ่า ฟ้าเปลี่ยนสี! เมฆดำบดบังตะวัน เกิดฝนตกหนัก…
มีข่าวด่วนจากชายแดน ชาวโหรวหรานปิดล้อมเข้าตีจากทางใต้ ไฟสงครามลุกโชติช่วงทุกสารทิศ สงครามปะทุขึ้น!
ควันไฟสงครามยังอยู่ไกล ทว่าบรรยากาศสงครามคุกรุ่นไปทั่วแคว้น ทั้งแคว้นกำลังเกณฑ์ทหาร บ้านหวามู่หลันก็ไม่เว้น เหมือนกับต้นฉบับเดิม สุดท้ายหวามู่หลันยืดอกเป็นทหารเข้าร่วมกองทัพแทนบิดา
ทว่าเส้นทางนี้ หวามู่หลันได้พิสูจน์ความโหดร้ายของสงคราม มีแต่ไฟสงครามอยู่ทุกที่ มีคนตายทุกแห่งหน หน้าสงครามไม่มีความยุติธรรม ไม่มีการเคารพผู้สูงอายุหรือรักผู้เยาว์ ไม่มีดอกไม้สดและเสียงปรบมือ มีแต่เพียงโลหิตและน้ำตา!
ผู้คนมากมายล้มหายตายจาก เด็กน้อยปีนศพมารดาตะโกน
