งคุณด้วย!]
ภาพในอดีตปรากฏขึ้นในใจเขาอย่างแจ่มชัดว่าคนของตระกูลลี่รังแกพวกเขา แม่หม้าย และเด็กกำพร้ายังไงบ้าง
เขาน่าจะย้ายหลุมฝังศพแม่ของเขาออกมาตั้งนานแล้ว!
“ได้เลย เอาเถ้ากระดูกของแม่ที่เป็นวัณโรคไสหัวไปจากตระกูลลี่ของพวกเราซะ! จากนี้ไปแกไม่ใช่ลูกชายของฉัน!” ลี่ฉิวถุยออกมาแล้วแบมือก่อนเอ่ยว่า “แต่แกต้องจ่ายเงินบำนาญให้ฉันเดือนละหนึ่งแสนทุกเดือน!”
เหล่านักพรตเต๋าน้อยตะลึงจนพูดไม่ออก
เขาเอาแต่พูดว่าลี่ซิงจินไม่ใช่ลูกชายของเขา แต่กลับหน้าด้านขอให้เขาจ่ายค่าบำนาญสูงลิบลิ่ว คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนไร้ยางอายขนาดนี้บนโลก!
เบิกเนตรกันเลยทีเดียว!
ลี่ซิงจินโกรธจนตัวสั่น
“ไม่ยอมรับลี่ซิงจิน หรือว่าคุณไม่ต้องการที่จะสืบเชื้อสายตระกูลลี่ของพวกคุณแล้วสินะ?” น้ำเสียงของเฝ่ยไป๋ลู่แปลกไป
ผู้ชายอย่างลี่ฉิว ถึงมีลูกเจ็ดหรือแปดคน ก็ยังคงต้องการมีลูกชายเพื่อสืบทอดมรดกของครอบครัว เขาไม่ได้เห็นคุณค่าเรื่องสายตระกูลมากที่สุดหรือไง?
“ฉันไม่ได้ขาดแคลนลูกชาย!” ลี่ฉิวโกรธจนนึกคำพูดไม่ออก
หลังจากพูดจบ เขาก็รู้ทันทีว่าไม่ถูกต้อง เขารีบพูดเสริม “ฉันหมายความว่า ต่อจากนี้ฉันก็จะมีลูกคนอื่นได้อีก!”
“งั้นเหรอ?” เฝ่ยไป๋ลู่ยิ้ม “แต่ฉันดูโหงวเฮ้งคุณแล้ว ชีวิตคุณจะมีลูกชายแค่คนเดียวเท่านั้น”
“เป็นไปไม่ได้!” ลี่ฉิวโต้กลับอย่างรวดเร็ว ไม่เชื่อเรื่องไร้สาระของเฝ่ยไป๋ลู่เลย
“คำพูดของฉันน่าเชื่อถือหรือไม่ คุณน่าจะรู้ดีที่สุดไม
