ประกันว่าตนเองจะไม่เป็นตัวถ่วงของหญิงสาว
“หรงเสียวหลิ่ว! นังตัวเหม็น บอกฉันมาชัด ๆ เลยนะ จริง ๆแล้วหรงชิงเป็นลูกของฉันใช่หรือเปล่า?”
ลี่ฉิวกำลังถามคุณแม่หรงด้วยความโกรธ
ใบหน้าคุณแม่หรงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “อย่าเรียกฉันว่าหรงเสียวหลิ่ว เรียกฉันว่าหรงอวี้!”
ชื่อหรงเสียวหลิ่วนี่ทั้งธรรมดาและไม่มีรสนิยม เมื่อเธอได้ยินชื่อนี้มันทำให้เธอคิดถึงช่วงเวลาที่ยากลำบากในอดีต
“ฉันไม่สนว่าเธอคือหรงเสียวหลิ่วหรือว่าหรงอวี้ ฉันอยากถามเธอว่า หรงชิงคือลูกชายของฉันหรือเปล่า?” เสียงลี่ฉิวดังลั่น ดวงตาก็เบิกกว้างจนกลมโต
เสียง ‘เพียะ’ ดังขึ้น เมื่อคุณแม่หรงตบหน้าเขา “ปีนั้นแกข่มขืนฉันที่ไซต์งานก่อสร้าง ฉันคลอดลูก พอแกออกมาจากคุก ก็ไปตรวจดีเอ็นเอด้วยกัน ยังไม่รู้อีกเหรอว่าใช่ลูกของแกหรือเปล่า?”
ลี่ฉิวรู้สึกสับสนแล้ว
ประเดี๋ยวก็คิดถึงทักษะการทำนายอย่างแข็งแกร่งของเฝ่ยไป๋ลู่ ประเดี๋ยวก็คิดถึงผลการตรวจดีเอ็นเอนั่น ความคิดสับสนไปหมด
สายตาที่แฝงความรังเกียจของหรงชิงมองไปทางลี่ฉิว เขาพยายามอดกลั้นเต็มที่ แม้แต่คำว่าพ่อก็ไม่เรียก “จู่ ๆ คุณมาที่นี่ทำไม?”
ลี่ซิงจินเบิกตากว้างทันที
เสียงที่เปล่งออกมาจากปากของชายคนนี้ ทำไมมันถึงฟังดูเหมือนเสียงดั้งเดิมของเขาขนาดนั้น?
เหมือนกันเลย!
ลี่ซิงจินจ้องมองหรงชิง แต่กลับพบว่าตัวเองไม่รู้จักคนคนนี้เลย
[1] ตำแหน่งคู่ครอง หรือเรียกว่า ฮูชีเก็ง ในดวงจีน
[2] ดอกท้อ แทนความรัก แป
