“เฮ้อ…” หลี่เสวี่ยอิงถอนหายใจยาว
ฟางเจิ้งตอบกลับ “เมื่อกี้สีกายังมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมอยู่เลยไม่ใช่หรือ? ทำไมไม่ทันไรถึงถอนหายใจแล้ว?”
หลี่เสวี่ยอิง “เอ่อ…หลวงพี่ฟางเจิ้ง ท่านใช้ไม่ได้เลย! นี่ท่านแอบส่องเหรอ!”
ฟางเจิ้ง “…” ความสนใจของผู้หญิงไม่ค่อยเหมือนผู้ชายจริงๆ คำถามที่เขาถามถูกมองข้ามไปแบบสวยงามเช่นนี้?
“อมิตาพุทธ สีกา เราคุยเรื่องสำคัญกันหน่อยได้ไหม?” ฟางเจิ้งจนปัญญา
หลี่เสวี่ยอิงพูด “อมิตาพุทธ ฉันก็อยากเหมือนกัน…เฮ้อ เมื่อกี้น่ะเสแสร้ง ท่านก็เห็นแล้ว ทั่วโลกต่างบอกว่าหนังล่มเมืองไม่ดี นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ มองจากกระแสเมื่อก่อนยังมีคนเฝ้ารอเรื่องนี้สูงมาก อย่างน้อยก็ไม่ล้มไม่เป็นท่า ทุกอย่างตอนนี้จะต้องมีคนทำให้เสียหายแน่ๆ…ส่วนความมั่นใจ? ฉันยังไม่รู้เลยว่าศัตรูเป็นใคร ฉันจะเอาความมั่นใจมาจากไหน?”
“เอ่อ…เช่นนั้นสีกาวางตัวไม่ถูกหรือ?” ฟางเจิ้งถาม
“ก็ต้องให้กำลังใจทหาร ไม่ว่าภายนอกจะเป็นยังไง ภายในพวกเราจะเดินกันมั่วๆ ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะแพ้จริงๆ” หลี่เสวี่ยอิงส่งอิโมติคอนหน้าเหนื่อยล้ามา
ฟางเจิ้งพูด “ที่แท้ก็แบบนี้”
“ได้พูดออกมาก็สบายแล้ว ไม่อย่างนั้นแบกไว้คนเดียวมันทรมานมาก ขอบคุณท่านนะ ไต้
