ยางผิงพูด
ฟางเจิ้งงงงัน “อาตมาก็ไปด้วย?”
“หรือว่าท่านไม่ไป?” หยางผิงถามกลับ
ฟางเจิ้งคิดแล้วก็ยิ้ม “ไป!”
ไปแน่นอน เขาไม่ได้ดูหนังมาหลายปี มิหนำซ้ำยังเป็นหนังที่เขาเกือบได้ร่วมแสดงด้วย! อีกอย่างในแก่นแท้เขายืนอยู่ข้างกองถ่ายล่มเมือง สนับสนุนได้ก็จะสนับสนุน ความจริงถ้าหยางผิงไม่มาวันนี้ เขาว่าจะควักกระเป๋าตัวเองลงเขาไปดู ตอนนี้เอาล่ะ ตามทุกคนไปดูย่อมดีกว่า
พอได้ยินว่าจะไปดูหนัง ลิง หมาป่าเดียวดาย กระรอกและเด็กแดงพลันคึกคักขึ้นมา เมื่อหยางผิงไปพวกมันก็เข้ามาใกล้ทันที แต่ละตัวทำท่าทางแบ๊วน่ารักเลียนแบบกระรอก เบิกตาโต มองฟางเจิ้งอย่างมีความหวัง
ฟางเจิ้งพูดว่า “คนละหนึ่งเหตุผลที่พวกนายจะออกไป เรียงตามลำดับความอาวุโส จิ้งฝ่าก่อน”
“อา…” หมาป่าเดียวดายนอนหมอบบนพื้น แลบลิ้นด้วยท่าทีใกล้จะสิ้นใจ ร้องขึ้นว่า “อาจารย์ ศิษย์อึดอัดอยู่บนเขาจะตายอยู่แล้ว ต้องรีบออกไปเที่ยวเล่น!”
“ได้ อีกเดี๋ยวนายลงเขาไปเที่ยวเล่นเองเถอะ” ฟางเจิ้งพยักหน้า ตอบด้วยมาดขรึม
หมาป่าเดียวดายตาเหลือกแสร้งตายไป ร้องโหยหวนในใจ มันไม่ได้หมายถึงเที่ยวเล่นแบบนั้น!
ถึงตากระรอก กระรอกกลอกตาไปมา สรุปเหตุผลที่หมาป่าเดียวดายเสียสิทธิ์ สุดท้ายก็สรุปออกมา
