ขาก็ต่างกับไต้ซือในสายตาชาวโลก ไม่ใช่ไต้ซือที่ไม่ทานอาหารผ่านการปรุงแบบนั้น แต่เป็นไต้ซือที่สัมผัสกับวิถีชีวิตปุถุชนในวงกว้าง…
เช้าตรู่ หยางผิงรีบวิ่งขึ้นเขามาด้วยความตื่นเต้น ดื่มน้ำบริสุทธิ์ลงท้องอึกหนึ่งแล้วพ่นลมหายใจยาว “สบาย!”
“ประสกหยาง ขึ้นเขามาแต่เช้ามีเรื่องอะไรรึเปล่า?” ฟางเจิ้งถาม
“มีครับ! วันนี้หนังล่มเมืองฉายแล้ว ท่านไม่รู้เหรอ?” หยางผิงถามกลับ
ฟางเจิ้งกังวลแล้ว เขาย่อมรู้ว่าหนังล่มเมืองเข้าฉาย แต่นี่เกี่ยวอะไรกับที่หยางผิงขึ้นเขามา?
“พี่ผมบอกว่าหนังล่มเมืองเริ่มจากหมู่บ้านเราและก็ออกจากหมู่บ้านเรา อีกอย่างทุกคนร่วมแสดงด้วย ในเมื่อเข้าฉาย นี่เป็นช่วงเวลาสำคัญ จะต้องไปสนับสนุน พี่หยางหวาเลยออกเงินเหมาที่นั่ง พาทั้งหมู่บ้านไปดูหนังกัน” หยางผิงพูด
ฟางเจิ้งงุนงง “เขาเหมาทั้งหมู่บ้าน?”
“ใช่! ตอนแรกเป็นแบบนี้ แต่ต่อมาทุกคนปฏิเสธ ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เมื่อก่อนพวกเรายากจนเลยชอบเอาเปรียบคนอื่น แต่ตอนนี้ทุกคนรวยแล้ว ใครก็ไม่อยากเอาเปรียบเรื่องแบบนี้แล้ว กลัวคนจะว่าตนไม่ดี สุดท้ายทุกคนเลยแยกกันจ่าย แต่ว่าก็ยังไปดูกันแบบเป็นหมู่คณะ! ผมมาครั้งนี้เพื่อแจ้งท่านให้ไปดูหนังด้วยกัน” ห
