ฟางเจิ้งพูดถึงตอนท้ายด้วยสีหน้าท่าทางอยากให้ชนรุ่นหลังได้ดี เจ้าลิงเกาหัวเก้ๆ กังๆ เอ่ยไปว่า “เข้าใจแล้ว!”
“นายทำอาหารเช้า! อาจารย์ไปนอนก่อน” พูดจบฟางเจิ้งก็เข้าวัด กลับกุฏิไปนอน เขาเหนื่อยจริงๆ ไปมาหลายหมู่บ้านในคืนนี้ ทุกหมู่บ้านจะต้องสวดเป็นกอง ไม่เจ็บคอ แต่พ่นน้ำลายไปพอสมควร ปากแห้งลิ้นกระด้าง ใจเหนื่อยมากกว่ากาย พอขึ้นเตียงก็หลับลึกไปเลย
สองวันต่อมา ชีวิตยังคงเรียบง่าย ทว่าฟางเจิ้งชินกับชีวิตแบบนี้แล้ว สอนขาเป๋หม่าและกระรอกแกะสลักทุกวัน ทำเก้าอี้นอนตัวใหญ่ให้หมาป่าเดียวดาย ทั้งยังมีเสื่อเย็นจากไผ่หนาวในรังหมาป่า
หมาป่าเดียวดายฟินหนักมาก นอนหมอบบนนั้น ไม่ว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้นก็ไม่ออกมา แลบลิ้นกลิ้งไปกลิ้งมา หน้าตาสุขสบายนั้นเหมือนกับเสพยาอะไรเข้าไป
ลิงได้ไม้กวาดที่ทำจากไผ่หนาวอันใหม่ กวาดใบไม้ดีกว่าอันเก่าที่ไม่เป็นรูปเป็นร่างมาก มีอย่างเดียวที่ลิงไม่พอใจคือบอกไว้ดิบดีว่ามันเคาะระฆังแล้วไม่ต้องกวาดใบไม้ แต่วนไปวนมาทำไมถึงกลายเป็นงานมัน? แถมยังไม่มีเหตุผลไปโต้เถียงด้วย…
ฝนตกมานานขนาดนี้ น้ำบาดาลใกล้เคียงหมู่บ้านเอกดรรชนีเต็มแล้ว ประกอบกับชาวบ้านมีจิตสำนึกประหยัดน้ำ ไม่สูบน้ำเข้านาอีก แผ่น
