นดำหนึ่งชั้น ภายในเป็นจุดดาวแน่นขนัด ให้ความรู้สึกปานความฝัน ราวกับว่าท้องฟ้าแขวนคว่ำลง ตกลงมาในหมู่บ้าน ส่องแสงดาว
ต่อมา เครื่องเซ่นไหว้ถาดเล็กใหญ่ถูกขนออกมาวางบนโต๊ะบูชาเพื่อบูชาบรรพบุรุษ
ลิงหิ้วเครื่องเซ่นตะกร้าใหญ่ตามฟางเจิ้งมาที่หน้าแท่นให้ทานผี ฟางเจิ้งหยิบเครื่องเซ่นโปรยไปรอบๆ นี่เรียกว่าปากพ่นไฟ[1] เครื่องเซ่นที่โปรยออกไปคือการให้ทานกับภูตผีและวิญญาณเหล่านั้น เพื่อระงับความโกรธพวกเขาและเซ่นไหว้วิญญาณ
จากนั้นฟางเจิ้งขึ้นแท่นให้ทาน นั่งบนอาสนะนักบวช เขียนอักษรลงบนป้ายวิญญาณข้างหน้าเล็กน้อย ป้ายวิญญาณนี้มีเท่าไรก็ได้ ขอแค่มีก็พอ แต่ที่ฟางเจิ้งให้ทานผีเมื่อครู่ ไม่ว่าผีมีเท่าไรก็จะได้รับพร้อมกัน จากนั้นสวดมนต์อีกครั้ง…
สวดมนต์เสร็จเป็นอันเสร็จการให้ทานผีหิวโหย ฟางเจิ้งยืนขึ้นลงแท่นให้ทาน พยักหน้าให้ชาวบ้านเล็กน้อย ก่อนทุกคนเดินมาถึงริมแม่น้ำ
ผู้คนถือโคมดอกบัว จุดเทียนด้านบนแล้ววางไว้กลางแม่น้ำ มันไหลไปตามสายน้ำ บางคนไฟใกล้จะมอดดับแล้ว ทว่าทุกคนไม่โกรธ แต่กลับดีใจเล็กน้อย
ลิงเห็นดังนั้นก็ไม่เข้าใจ เอ่ยถามฟางเจิ้งเสียงเบา “อาจารย์ ไฟพวกเขาดับแล้วทำไมถึงยังดีใจ?”
“คนมีเส้นทางของคน ผีมีเส้นทางของผี ค
