ประสกหยางมาทำไม?” กระรอกถามด้วยความแปลกใจ
“มาอธิบายเรื่องวันอุลลัมพนะ ดอกบัวที่ให้นายแกะสลักเป็นยังไงบ้าง?” ฟางเจิ้งเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
กระรอกได้ยินดังนั้นก็หดคอด้วยความเขินอาย ส่งดอกบัวที่แกะสลักไปอย่างว่าง่าย ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้าด้วยความจนปัญญา นิสัยเดิมกระรอกไม่อยู่สุข ให้มันนั่งยองแกะสลักเงียบๆ เป็นการสร้างความลำบากให้มันอยู่บ้างจริงๆ ไม่รู้ว่าความตื่นเต้นชั่วคราวนี้จะอยู่ไปได้อีกกี่วัน
วันที่สองฟางเจิ้งลงเขาแต่เช้า ลิงตามติดข้างหลัง ส่วนเด็กแดง วันนี้ไม่มีอารมณ์จะลงเขามาด้วย…
ตอนลงเขามา ฟางเจิ้งเห็นว่าในหมู่บ้านเริ่มจัดงานแล้ว ตรงปากประตูทุกบ้านจะวางโต๊ะบูชาหนึ่งตัว ข้างหลังโต๊ะบูชายังใช้ถ่านสีดำวาดเป็นเส้นดำเส้นหนึ่งเพื่อแยกลานบ้านตนกับโต๊ะบูชา
“อาจารย์ นี่อะไร?” ลิงเห็นการจัดวางแบบนี้จึงถาม
ฟางเจิ้งตอบ “ในทางโลกมีคำอธิบายอย่างหนึ่ง บอกว่าถ่านไม้ชนิดนี้เท่ากับขี้เถ้าก้นหม้อ ขวางไม่ให้ผีเข้าบ้านได้ เย็นวันนี้ประตูผีจะเปิด ถึงทุกคนจะอาศัยจังหวะนี้เซ่นไหว้บรรพบุรุษ แต่ก็ต้องกันผีร้ายเข้าบ้านด้วย”
ลิงเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว เกาหัวแล้วว่า “อาจารย์ ท่านพูดถึงผีหลายครั้งแล้ว โลกนี้มีผีจริงๆ รึเป
