ดังนั้นทุกคนที่มา พวกเขาจะแนะนำให้ไปวัดเอกดรรชนี น่าเสียดาย ดวงอาทิตย์ทำพิษเกินไป คนที่มายังมาเพราะงานแกะสลัก อย่างมากก็ทำพอเป็นพิธีเล็กน้อย ปีนเขาในตอนเช้ารอบหนึ่งเป็นการเดินเล่น แต่แม้จะเป็นอย่างนั้นแสงธูปวัดเอกดรรชนีก็ยังมากกว่าเมื่อหลายวันก่อน
และทุกอย่างนี้เกิดขึ้นภายในหนึ่งสัปดาห์…
ตอนนี้ฟางเจิ้งนั่งอยู่ใต้ต้นโพธิ์ ยิ้มจนปากเบี้ยวแล้ว!
“ระบบ นายพูดจริงเหรอ?” ฟางเจิ้งหัวเราะอย่างบ้าคลั่งในใจ
“จริงแน่นอน เผยแพร่ธรรมกับอาจารย์และนักศึกษามีประโยชน์กว่านายไปบริจาคเยอะ ให้ปลากับคนสู้ให้หลักการประมงไม่ได้ แล้วฉันต้องพูดอะไรอีก? พวกชาวบ้านยากจนมาตลอด มีวิชาชีพนี้แล้ว ภายใต้ความขยันหมั่นเพียรฝึกฝน อย่างน้อยก็ไม่ลำบากไปทั้งชีวิต นี่ต่างหากคือบุญกุศลยิ่งใหญ่! ก่อนหน้านี้เคยบอกกับนายว่ามองแค่สั้นๆ รู้จักแต่ช่วยคนสร้างบุญกุศล รักษาสมบัติล้ำค่าแต่ไม่เข้าใจการเทคนิคการใช้…ดีที่จับพลัดจับผลูมาได้ นายเลยเหมือนเปิดประตูบานใหญ่นี้ คนที่ได้เรียนวิชาของนายมีชีวิตที่ดีขึ้น นายก็ย่อมได้รับรางวัลเป็นบุญกุศล” ระบบตอบ
ฟางเจิ้งแสยะปากพูด “เมื่อก่อนฉัน…” ฟางเจิ้งอยากจะแก้ตัว แต่พอคิดดีๆ เขาคาดไม่ถึงตรงจุดนี้ไม่ใช่หร
