“ใหญ่ๆ ไม่ไหว ฉันแกะสลักเล็กๆ ก็ได้!” กระรอกไม่คิดมาก
ฟางเจิ้งยิ้ม “แกะสลักเล็กๆ ก็ได้จริงๆ แกะสลักใหญ่ๆ จะยาก แบบเล็กก็ยากเหมือนกัน แต่ละแบบมีข้อดี ไม่แบ่งฝีมือกัน เนื้อแท้ของจิ้งควนดีขึ้นเรื่อยๆ กรงเล็บปราดเปรียวมากพอ ความคล่องตัวเหนือกว่ากระรอกธรรมดาไปไกลมาก พละกำลังมาก ไว้กลับไปแล้วอาจารย์จะปรับมีดเล็กๆ ให้เล่มหนึ่ง ไว้เรียนรู้ด้วยกัน”
กระรอกยิ้มดีใจทันที กอดใบหูฟางเจิ้งเอามาถูไปถูมา…
เด็กแดงเห็นแบบนั้นก็เบะปาก เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่างานจับกังแบบนี้มีอะไรน่าเรียน…
ตีนเขา ก่วนเสียงเฟิง ฝานชิง และชิวเสี่ยวเยี่ยไม่มีการแย่งศิษย์เอกกันแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างกันจึงดีขึ้นกว่าเดิม พูดคุยยิ้มแย้มกันตลอดทาง ดูสนิทสนมกันขึ้นมากอย่างชัดเจน เจียงโจวเห็นแบบนี้ถึงกับอดปลงอนิจจังในใจไม่ได้ ‘เกือบใช้คำว่าศิษย์เอกทำร้ายวัยหนุ่มสาวพวกนี้แล้ว ผิดพลาดไปแล้ว…’
ทว่าเมื่อความอบอุ่นผ่านไป คนพวกนี้ก็ไม่ยอมอยู่นิดๆ ชิวเสี่ยวเยี่ยถามเจียงโจว “อาจารย์ เราจะไปแบบนี้จริงๆ เหรอคะ? ไม่พยายามอีกหน่อยเหรอ เผื่อจะได้เรียนวิชาการแกะสลักของหลวงพี่บ้าง?”
“เหอะๆ อยากเรียนน่ะง่าย?” เจียงโจวยิ้ม
“ง่าย? ง่ายยังไงคะ?” ชิวเสี่ยวเยี่ยงุนงง
เจียง
