ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นถึงกับใจสั่น ก่อนเอ่ยอย่างสงบไร้ซึ่งความละอายใดๆ “เป็นฝีมืออาตมาเอง”
“หา…” เจียงโจวอ้าปาก หมื่นพันคำพูดกลายเป็นไร้คำพูด สุดท้ายถอนหายใจยาว “ผมเรียนแกะสลักมาตั้งแต่เล็ก ฝึกอย่างหนักมาห้าสิบปี ไปทั่วทุกมุมโลก ตามหาแรงบันดาลใจและวัตถุดิบเพื่อพัฒนาฝีมือตนเอง ที่ผ่านมาผมบอกว่าตนเป็นอัจฉริยะที่ขยัยขันแข็ง จุดนี้ผมไม่สงสัย ตอนนี้มาดูแล้ว…เหนือคนยังมีคน เหนือฟ้ายังมีฟ้า หนังหน้าแก่ๆ อย่างผมหนาเกินไปจริงๆ”
พูดจบ เจียงโจวก็ประคองฝานชิงกับก่วนเสียงเฟิงพยายามยืนขึ้น
ทุกคนทำหน้าประหลาดใจ จะทำอะไร?
เจียงโจวโค้งตัวแสดงความเคารพฟางเจิ้ง “ได้โปรดหลวงพี่ช่วยชี้แนะเส้นทางการแกะสลักให้ผมด้วย!”
“อะไรนะ?” ก่วนเสียงเฟิง ชิวเสี่ยวเยี่ยและฝานชิงตาค้างพร้อมกัน ฟางเจิ้งก็งง นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ฟางเจิ้งยังไม่ทันตอบก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู หันไปมองเห็นซ่งเอ้อโก่วและพวกขาเป๋หม่าเข้าประตูมา แถมยังเห็นภาพเจียงโจวโค้งตัวคารวะอาจารย์พอดี ซ่งเอ้อโก่วหลักแหลมอย่างยิ่ง พลันเตะขาเป๋หม่าทีหนึ่ง ขาเป๋หม่าเดินกะเผลกเข้าไป ตั้งสติได้แล้วก็ถือโอกาสคารวะตาม ผลคือใช้แรงมากไปจึงคุกเข่าลงเอาหัวโขกพื้นดัง
