ลานวัดมีเก้าอี้ที่ดีมากชิ้นหนึ่ง เจ้าเด็กดื้อกำลังจะผ่าเก้าอี้! นี่มันเกินไปแล้ว! ผมทนไม่ได้เลยตะโกนออกไป…”
เจียงโจวมองฝานชิง ฝานชิงยิ้มเจื่อนๆ “ผมก็เหมือนกัน…”
ระหว่างพูดอยู่นี้ พวกเขาเดินมาถึงหน้าประตูหน้า เจียงโจวมองปราดเดียวก็เห็นฟางเจิ้งในจีวรขาวนั่งอยู่ใต้ต้นโพธิ์ ขณะจะพูดบางอย่าง สายตาไปเห็นเก้าอี้ที่นอนอยู่บนพื้นรวมถึงเด็กแดงที่กำลังชูมีดขึ้นสูงกำลังจะผ่าเก้าอี้ มีดนั้นคู่กับเก้าอี้นี้ ความรู้สึกของภาพเด่นชัดเกินไป! ทำให้เขาอดไม่สังเกตไม่ได้
เจียงโจวมองปราดเดียวก็ตาค้าง เก้าอี้นี่ในสายตาคนอื่นเป็นเก้าอี้ดั่งมรกต ลวดลายชัดเจนเป็นธรรมชาติ สวยมาก! ทว่าในสายตาเขากลับเห็นเป็นทักษะงานศิลปะขั้นเทพ! ทุกชิ้นส่วนของไผ่นี้ล้วนมาจากปัจจัยธรรมชาติหรือการปอกแต่ง ไม่ก็ตัด ดังนั้นถึงได้มองแล้วสบายตาอย่างยิ่ง ไม่เหมือนงานแกะสลักฝีมือคน แต่เหมือนเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ พูดเหมือนง่าย ทว่าในใต้หล้าคนที่ทำถึงขนาดนี้ได้นับนิ้วได้เลย! อีกทั้งคนพวกนี้ใครจะเสียเวลาเสียวัตถุดิบไปกับการทำเก้าอี้? ดังนั้นพูดได้ว่าเก้าอี้นี่ไม่ได้พูดโอเวอร์เกินไปแม้แต่น้อย มันคือหนึ่งในเก้าอี้ที่ฟุ่มเฟือยอย่างยิ่ง…วัตถุดิ
