บมีค่า ทักษะยากจะแสวงหา ถ้าวัตถุดิบหาค่ามิได้ เช่นนั้นก็หาค่ามิได้จริงๆ…
ทว่าเก้าอี้นี้ถูกคนทำขาหัก! แถมยังจะผ่าอีก!
ตอนนี้เองในที่สุดเจียงโจวก็เข้าใจแล้วว่าทำไมพวกนักเรียนถึงตะโกนอย่างลืมตัวแบบนี้ ถ้าเป็นเขาก็ตะโกนเช่นกัน!
“ประสก มีเรื่องอะไรกันหรือ?” ฟางเจิ้งกลัดกลุ้มแล้ว ทำไมเวลาเขาทำอะไรต้องมีคนมารบกวน? ก่อนหน้านี้ตัดไผ่ก็มีคนตะโกน ตอนนี้จะผ่าเก้าอี้ที่พังแล้วก็ยังมีคนตะโกน…นี่จะทำอะไร? อยากขึ้นสวรรค์?
“หลวงพี่ฟางเจิ้ง ขอโทษครับ เมื่อกี้พวกเราลืมตัวเสียกิริยา เพียงแค่…เณรจิ้งซินกำลังทำอะไรอยู่?” เจียงโจวเบนสายตา ถึงเห็นว่าในลานวัดมีเก้าอี้อีกหลายตัว ตั่งยาว และยังมีโต๊ะ แถมของพวกนี้ดูไม่ต่างกันเลย ทว่าฝีมือมหัศจรรย์ ลักษณะก็ต่างกัน แต่จะมองเห็นได้ว่าทุกการลงมีดประณีตอย่างมาก ไม่ใช่โต๊ะเก้าอี้ธรรมดาที่สร้างขึ้นหยาบๆ
ต่อให้เป็นเจียงโจวที่เห็นผลงานชิ้นใหญ่หรูหรามาจนชินก็ยังอดเอ่ยประโยคหนึ่งในใจไม่ได้…ฟุ่มเฟือย!
“อ้อ ศิษย์อาตมานั่งเก้าอี้นี่พัง เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์เลยเตรียมจะผ่าทำฟืน” ฟางเจิ้งตอบอย่างมีเหตุผล เขาย่อมรู้ว่าไผ่หนาวเป็นของดี แต่สำหรับเขาแล้วนอกจากกินตอนที่มันอ่อนๆ แล้ว ตอน
