แก่ก็ใช้ทำโต๊ะเก้าอี้เตียงตั่ง ไม่มีประโยชน์อย่างอื่น ไม่เอามาทำฟืนจะใช้ทำอะไร? ระบบไม่ให้เขาทำธุรกิจเอาออกไปขาย
“ผ่าทำฟืน?!” เจียงโจว ชิวเสี่ยวเยี่ย ฝานชิงและก่วนเสียงเฟิงสี่คนได้ยินดังนั้นก็ร้องตกใจพร้อมกัน ลูกตากลมโต แววตานั้นราวกับว่าฟางเจิ้งไปฆ่าบุพการีพวกเขา
“ก็มันพังแล้ว ไม่ทำฟืนจะเก็บไว้ทำอะไร?” เด็กแดงกลัดกลุ้มเช่นกัน ไผ่นี่อาจจะไม่เลว แต่สำหรับพวกเขาต่อให้เป็นไผ่ที่ดีหน่อยแล้วมันหายากหรือ? ส่วนการทำเก้าอี้ อาจารย์เขาทำเป็นกองในช่วงเช้า โยนทิ้งสักอันแล้วจะทำไม?
หมาป่าเดียวดาย กระรอก ลิงก็คิดแบบนี้ ถึงอย่างไรในมุมมองพวกเขา ไอ้นี่ไม่มีค่า!
ศิษย์และอาจารย์เจียงโจวสี่คนสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามไม่ให้เพลิงโทสะตนปะทุออกมา เพราะนี่เป็นของคนอื่น เขาจะทำอย่างไร พวกเขาเป็นคนนอกไม่มีสิทธิ์พูดมากจริงๆ
เจียงโจวเอ่ยว่า “หลวงพี่ฟางเจิ้ง วัตถุดิบกับฝีมือการทำเก้าอี้นี่คือชั้นหนึ่ง อยู่ข้างนอกมันเป็นของดีที่เงินทองยังยากจะซื้อได้ มาผ่าทำฟืนแบบนี้ น่าเสียดาย…”
ฟางเจิ้งงุนงง “มีค่ามากเลยหรือ?”
“แน่นอน! แม้ฝีมือการทำเก้าอี้นี้จะมีแค่การลงมีดง่ายๆ ไม่กี่ครั้ง แต่ว่าทุกการลงมีดลงในจุดที่ควรจะลง เดิน
