“ศิษย์พี่ ได้ยินว่ารังท่านอาจารย์เป็นคนสร้างให้เองกับมือตอนที่เขาตกอับที่สุดจริงไหม?” ลิงพลันถาม
หมาป่าเดียวดายตัวสั่น เงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ “ใช่ เลยผุๆ พังๆ แบบนี้ไง! ดีที่ฝนไม่ซึมลงมา…” เอ่ยจบหมาป่าเดียวดายก็ไป
ลิงประนมสองมือสวดไปทางเงาแผ่นหลังหมาป่าเดียวดายพลางสวดเงียบๆ “อมิตาพุทธ!”
ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา ลิงไม่พอใจกับการจัดลำดับของวัดมาก มันรู้ตัวดีว่าถ้าวัดตามการตระหนักในพุทธศาสนาแล้ว มันดีกว่าเจ้าทึ่มหมาป่าเดียวดายกับเจ้าขี้เหนียวบ้องแบ๊วอย่างกระรอกมาก เพียงเพราะมาช้าเลยต้องเป็นศิษย์ลำดับสาม ภายในใจมีปมอยู่เล็กน้อย ทว่าวันนี้มันพลันเข้าใจบางสิ่ง เป็นศิษย์พี่ที่มาก่อนก็ต้องมีกฎเกณฑ์เหมือนกัน
และตอนนี้เองฟางเจิ้งกำลังมองเด็กแดงด้วยสีหน้าแปลกใจ “ศิษย์ เข้ามา ให้อาจารย์แตะหัวหน่อยว่าเป็นไข้รึเปล่า”
เด็กแดงมองบนไปที “ยังไม่เข้าใจอีกรึ? ข้าจะเอาเปลนั่น! ไม่ต้องทำอีกแล้ว ก็แค่นั้น” พูดจบเด็กแดงก็วิ่งไปราวกับสายลม
ฟางเจิ้งถูจมูก เอ่ยพึมพำว่า “ศิษย์โง่ สมองไปแล้วละมั้ง?”
ฟางเจิ้งไม่สนใจที่เด็กแดงรังเกียจเปลเด็ก เพราะเป็นเขาก็คงรังเกียจเหมือนกัน…ด้วยความที่เอาใจเขามาใส่ใจเรา เขาเลยพยายามทำเปลเด็กให้ดีหน
