่อย ดังนั้นพอเด็กแดงคัดค้านเขาเลยคิดจะช่วยทำอันใหม่ให้เป็นเปลใหญ่ แต่ตอนนี้เหมือนจะไม่ต้องแล้ว…
ฟางเจิ้งไม่รู้ว่าเด็กแดงกับลิงมองความไม่สบายใจของเขาเป็นความลำเอียงที่ทุ่มเทอย่างถึงที่สุดไปแล้ว อีกฝ่ายซาบซึ้งใจและชื่นชอบต่างๆ นานา…
ฟางเจิ้งมองวัดไกลๆ พลางพูดปลงอนิจจัง “ยังต้องเก็บเงิบอีก ถึงตอนนั้นจะได้ขยายวัดบ้าง อย่างน้อย ศิษย์พวกนี้จะได้มีที่อยู่ที่ได้มาตรฐาน นอนในห้องเก็บฟืนมันไม่ใช่เรื่องเลย”
ทว่าพอนึกถึงเงิน ฟางเจิ้งถึงกับปวดหัว อากาศร้อนขึ้นเรื่อยๆ ดวงตะวันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ คนที่มาจุดธูปน้อยลงเรื่อยๆ แสงธูปก็ได้รับผลกระทบตาม ตอนนี้หลายวันถึงมีเงินเข้าบัญชี…
ฟางเจิ้งส่ายหน้าพลางมองไผ่ที่กองอยู่บนพื้น ในเมื่อไม่ต้องทำเปลแล้วก็จะสิ้นเปลืองไม่ได้…ทำโต๊ะเก้าอี้เตียงตั่งดีกว่า
คิดได้ดังนั้น ฟางเจิ้งนั่งลงกับพื้น หยิบไผ่มาทีละต้น ศึกษารายละเอียดของพวกมัน การแกะสลักที่แท้จริงไม่ใช่อยากแกะสลักอะไรก็หยิบวัตถุดิบมาแกะสลักตามใจชอบ แต่ต้องแกะตามลายเส้น ทิศทางที่ขยายและรูปทรงของวัตถุดิบ จากนั้นใช้จินตนาการของตน ใช้มือให้น้อยที่สุด จะทำให้ของธรรมดาๆ ชิ้นหนึ่งแผ่กระจายเสน่ห์ที่มันควรจะมี!
นี่เปรียบได้กับการแต
