เก้าอี้พวกนี้ไม่ได้ใช้ตะปู แต่อาศัยการขัดของไม้ระหว่างซอก ประกบกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ
“ถึงไม่ถือว่าเป็นผลงานชั้นยอด แต่ก็ไม่เลว” โต๊ะเก้าอี้ในสายตาฟางเจิ้งยังมีจุดบกพร่องเล็กน้อย แต่ว่านี่คือขีดจำกัดของเขาแล้ว ทำได้แค่นี้
เมื่อเอาโต๊ะเก้าอี้และตั่งกลับวัด หมาป่าเดียวดาย ลิง เด็กแดงและกระรอกพลันเข้ามาใกล้ คลำนู่นคลำนี่ แต่ละคนดูดีใจมาก
“อาจารย์ นี่ไม่ง่ายเลย ในที่สุดพวกเราก็มีโต๊ะเก้าอี้เตียงตั่งสักที จากนี้ไม่ต้องนั่งบนหิน กินข้าวเอาหมาป่ามาเป็นขาโต๊ะอีก” เด็กแดงพูดปลง
หมาป่าเดียวดายนึกถึงความลำบากที่ตนประสบในตอนนั้นก็เงียบงัน จิตใจหม่นหมองลง นั่นคืออดีตที่ไม่อาจหันกลับไปได้จริงๆ
ฟางเจิ้งยิ้มเอ่ย “นายพูดเกินไป ฝีมืออาจารย์พอใช้ได้ จากนี้วัดเราจะไม่ต้องกังวลเรื่องเครื่องเรือนอีกแล้ว”
กระรอกกระโดดโลดเต้นขึ้นมาบนโต๊ะไผ่ ลูบนู่นลูบนี่อย่างมีความสุข ก่อนพูดขึ้นว่า “อาจารย์ ศิษย์ก็อยากได้เตียงแบบนี้เหมือนกัน! แล้วก็โต๊ะ เปลเด็กด้วย! และยังมี…ยังมีอีกเยอะ…”
ฟางเจิ้งยิ้ม “ได้ อีกเดี๋ยวจะทำให้ แต่ว่าจะต้องแกะสลักอย่างประณีต จะใช้มีดถางป่าไม่ได้”
“อาจารย์ ศิษย์เจออันนี้! ใช้ได้ไหม?” ตอนนี้เองลิงหยิบปลายมีดที
