“เรื่องในวันนี้ห้ามบอกใครเด็ดขาด!” ก่วนเสียงเฟิงเอ่ยด้วยมาดขรึมอย่างยิ่ง
อ่านก่อนใครได้ที่
ซ่งเอ้อโก่วกล่าว “ดูแลปากแกให้ดีเถอะ ถ้าพูดอะไรมั่วซั่ว ฉันจะหักขาแก!”
“ปากพูด แกจะหักขาฉันทำไม?”
“ถ้าอย่างนั้นก็จะตีจนปากแกเน่า!”
……
สุดท้ายทั้งสองคนสงบลง
“แกบอกมาว่าผู้ใหญ่อย่างแกมาตามฉันทำไม?” ก่วนเสียงเฟิงทำเสียงขึ้นจมูกด้วยความโกรธ
“ถ้าอย่างนั้นแกบอกว่าเครายาวอย่างแกเพ่นพ่านไปมาทั่วหมู่บ้านทำไม ฉันไม่ดูแกจะให้ดูใคร? ถ้าเกิดแกขโมยของจะทำยังไง?” ซ่งเอ้อโก่วโกหกอย่างมีเหตุผล
“ฉะ…ฉันขโมยของ?!” ก่วนเสียงเฟิงชี้ไปที่เคราตนเอง ทำหน้าโมโหที่ถูกดูแคลน! จากนั้นชี้ไปที่รถเบนซ์ไกลๆ “แกรู้ไหมว่ารถฉันราคาเท่าไร? คันละล้าน! ทั้งอำเภอพวกแกมีไม่กี่คันที่ราคาเท่านี้! ฉันซื้อรถหนึ่งล้าน จะมาขโมยของหมู่บ้านแบบนี้?”
ซ่งเอ้อโก่วได้ยินดังนั้นก็ไม่พอใจ พลันหันหน้ากลับชี้ไปที่ไก่ตัวหนึ่งที่ผ่านทางมา “แกรู้ไหมว่าไก่ตัวนี้มีราคาเท่าไร? สิบล้าน! ทั้งโลกนี้แกหาไก่แบบนี้อีกไม่ได้แล้ว!”
“ถุยไอ้บ้า!” ก่วนเสียงเฟิงได้ยินดังนั้นก็รู้ว่าเจอกับคนเสเพลแล้วจึงด่าทอ
ซ่งเอ้อโก่วพลันถุยกลับไป จากนั้นสองคนเช็ดหน้า หมุนตัว อ
