้วก…
สองคนเถียงกันอยู่นานสุดท้ายก็เลิกทะเลาะ ถึงอย่างไรต่างก็ต้องการความช่วยเหลือกัน
ซ่งเอ้อโก่วพูด “ทำไมแกขี้เหนียวแบบนี้? อาจารย์แกบาดเจ็บพักในหมู่บ้าน แกก็ว่าง สอนขาเป๋หม่าแกะสลักยังไงยากนักรึไง?”
“ก็ไม่ใช่สาวสวยนี่ มีเวลาฉันไปจีบสาวไม่ดีกว่าเหรอ ไม่สอน!” ก่วนเสียงเฟิงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด จากนั้นถาม “อ้อ ไผ่ไหนที่ดีที่สุดของแก?”
“ไม่บอก! บอกแกไปก็ห้ามเก็บอยู่ดี! นี่เป็นไผ่หมู่บ้านเรา แกกล้าเก็บก็เท่ากับขโมย! ตามกฎหมายหมู่บ้านแล้วถ้าพบพวกลักเล็กขโมยน้อยให้ทุบตีบนถนนได้เลย!” ซ่งเอ้อโก่วพูดแบบนี้ ทว่านัยน์ตากลับเปล่งประกายแวววาว ไม่กลัวว่าก่วนเสียงเฟิงจะมีแผนอะไรหรือไม่ แต่กลัวว่าเขาจะไม่มีอะไรให้ช่วยต่างหาก! ขอแค่มีอะไรให้ช่วยนั่นก็จัดการง่ายแล้ว
ก่วนเสียงเฟิงตกใจกลัวจริงๆ คิ้วขมวดแน่น “ให้ฉันซักท่อนหนึ่งตกลงไหม?”
“ไม่มีทาง!” ซ่งเอ้อโก่วตอบอย่างแน่วแน่
“มัวพูดกับแกทำไมเนี่ย ฉันจะเป็นลม ไปหาผู้ใหญ่บ้านแกดีกว่า” พูดจบ ก่วนเสียงเฟิงก็หมุนตัวเดินไป
ซ่งเอ้อโก่วยิ้มเยาะ “แกไปหาผู้ใหญ่บ้านกับเสมียนก็ไม่มีประโยชน์! เรื่องนี้ในหมู่บ้านมีคนเดียวที่จัดการได้!”
“ใคร?” ก่วนเสียงเฟิงแปลกใจ หมู่บ้านใหญ่ขนาด
