“อาจารย์ ท่านถูกงูกัด ยังไม่รู้เลยว่าล้างพิษสะอาดรึยัง ผมว่าไปตรวจที่โรงพยาบาลดีกว่า ไม่อย่างนั้นผมไม่วางใจ” ก่วนเสียงเฟิงกล่าว
ชิวเสี่ยวเยี่ยเอ่ยเช่นกัน “อาจารย์ ฉันว่าก่วนเสียงเฟิงพูดมีเหตุผลนะ อีกอย่างขาท่านหัก ก็ต้องไปตรวจที่โรงพยาบาล”
“เอาละ พวกเอ็งสองคนไม่ต้องพูด ข้ารู้สภาพขาข้าดี ส่วนพิษ ข้าเชื่อวิธีของนักพรตเต๋าท่านนั้น อีกอย่างข้าชอบความรู้สึกในหมู่บ้าน เงียบสงบเป็นมงคล ถ้าไปโรงพยาบาลจริงๆ ปัญหาก็มากเกินไป อีกอย่างถ้าพวกเอ็งจะอยู่ก็ได้ แต่จำไว้ว่าให้จ่ายเงินค่าอาหารและที่พักด้วย พวกเราจะกินฟรีอยู่ฟรีบ้านคนอื่นเขาไม่ได้ จ่ายแต่ความจริงใจมันน่าละอาย” เจียงโจวกล่าว
“โห อาจารย์ ดูพูดสิ เราเป็นคนแบบนั้นเหรอคะ?” ชิวเสี่ยวเยี่ยยิ้มแห้งๆ
ก่วนเสียงเฟิงพูดตาม “ใช่ วางใจเถอะอาจารย์ เราไม่กินฟรีอยู่ฟรีหรอก”
“พอแล้ว ออกไปเถอะ ข้าอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ” เจียงโจวเริ่มไล่คนแล้ว
ก่วนเสียงเฟิง ชิวเสี่ยวเยี่ยและฝานชิงสามคนถอยออกไป
“ว้าว หมู่บ้านชาวนานี่ดีชะมัด อากาศสดชื่น มองภูเขาไกลๆ มีเอกลักษณ์ ฝานชิง นายออกมาครั้งนี้คงได้เที่ยวเยอะเลยล่ะสิ?” ก่วนเสียงเฟิงบิดเอวขี้เกียจแล้วชี้ไปยังภูเขาทงเทีย
