นไกลๆ
“เที่ยว? เที่ยวกับผีน่ะสิ เกือบตายในภูเขานู่น เอาล่ะ ไม่คุยกับพวกนายแล้ว ฉันจะไปเตรียมน้ำร้อนแช่เท้าให้อาจารย์” พูดจบฝานชิงก็เดินไป
“ประจบ! ชิ…” ก่วนเสียงเฟิงมองเงาแผ่นหลังฝานชิงพลางด่าทอเสียงเบา
“อย่างน้อยเขาก็ประจบได้ แถมยังประจบจนได้เป็นศิษย์เอกอาจารย์ด้วย” ชิวเสี่ยวเยี่ยพูดด้วยความเศร้านิดๆ
“ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เซ็ง ไป ไปเดินเล่นดีกว่า” ก่วนเสียงเฟิงพูดจบก็เดินไปข้างนอก
ชิวเสี่ยวเยี่ยคิดแล้วก็ส่ายหน้า “ช่างเถอะ อาจารย์ยังป่วยอยู่ต้องมีคนดูแล เจ้าฝานชิงทึ่มนั่นไม่ไหวแน่ๆ ฉันจะไปเอง”
“ตามใจเธอเถอะ” ก่วนเสียงเฟิงโบกมือแล้วเดินออกจากลานบ้าน
ก่วนเสียงเฟิงไม่เป็นสุขในใจจริงๆ เขารู้ตัวว่าทุกด้านของตนไม่ด้อยไปกว่าไก่อ่อนหนอนหนังสืออย่างฝานชิงแน่ แต่อาจารย์เจียงโจวดันรับฝานชิงเป็นศิษย์เอก สอนงานฝีมือทุกอย่างให้กับฝานชิงด้วยตัวเอง ก่อนหน้านี้ไม่ได้พาฝานชิงเข้าภูเขาไปเลือกวัตถุดิบแค่ครั้งเดียว ทว่ากลับไม่เคยพาเขาไปเลยสักครั้ง
‘แม่งเอ๊ย ไอ้ไก่อ่อนนั่นมีดีอะไร? เงินก็ไม่มี ไม่มีอะไรเลย ขยะ!’ ก่วนเสียงเฟิงพึมพำด่าในใจ
ตอนนี้เองเสียงเลื่อยไม้ดังแว่วมาไกลๆ พร้อมกันนั้นยังได้ยินเสียงคนด่าทอด้วยความโกรธ “
