ทุกคนขานรับตาม
ขาเป๋หม่าพยักหน้าก่อนเริ่มแกะสลัก แกะสลักไปพลางพูดไปพลาง “จริงๆ แล้วการแกะสลักไผ่หนาวง่ายมาก กระทั่งง่ายกว่าการแกะสลักไม้ธรรมดาอีก ขึ้นเขาไปตัดไผ่ใหม่มาท่อนหนึ่ง จากนั้นใช้ปากกาวาดสิ่งที่คุณจะแกะสลัก ที่เหลือก็แค่ความอดทน ค่อยๆ แกะสลัก นี่เป็นงานฝีมือช้า ต้องใช้เวลาและความอดทนเคี่ยวกรำ ทุกคนอย่างรีบ ค่อยเป็นค่อยไป…”
พูดถึงตรงนี้พลันมีเสียงหัวเราะดังแว่วมาข้างๆ
แม้จะไม่ได้พูด แต่การเย้ยเยาะในเสียงหัวเราะกลับชัดเจนมาก ขาเป๋หม่ากับทุกคนไม่พอใจทันที ขาเป๋หม่าคิดว่าเป็นพวกชาวนามาหัวเราะเยาะตน ขณะจะด่าทอนั้นพบว่าเป็นใบหน้าแปลกตา ร่างกายสูงใหญ่ สวมเสื้อผ้าทันสมัย เสื้อเชิ้ตสีดำ ด้านบนปักลายพยัคฆ์อ้าปากกว้าง ไม่รู้ว่าจะกัดอะไร ผู้ชายคนนี้ไว้เคราหย่อมเล็ก ข้างหลังไว้ผมเปียหางม้า ถ้าอยู่ในเมือง นี่จะมีกลิ่นอายของศิลปะ แต่พออยู่ในหมู่บ้าน...
“สาวบ้านไหนเนี่ย คงกินฮอร์โมนเยอะไปหน่อยมั้ง เครายาวเชียว” ซ่งเอ้อโก่วพูด
