เลยไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและเครื่องนุ่งห่ม
ในหมู่บ้านนอกจากขาเป๋หม่าแล้วยังจ้างช่างแกะสลักมาด้วย น่าเสียดายคนพวกนี้หวงวิชา แต่ละคนจะซ่อนเอาไว้ไม่ยอมสอนคนอื่น ดังนั้นแม้งานฝีมือของขาเป๋หม่าจะไม่ถือว่าเป็นวิชาที่ดีที่สุด แต่เป็นที่เดียวที่ทุกคนเรียนรู้ได้ ขาเป๋หม่าเองก็มีฐานะสูงขึ้นดั่งเรือตามน้ำเพราะงานฝีมือแขนงนี้ของตน ไปไหนมาไหนมีสุราดื่ม ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
จัดการซ่งเอ้อโก่วแล้ว ขาเป๋หม่าหยิบแผ่นไม้ไผ่มาแผ่นหนึ่ง “เอาละ จะเบิกเนตรให้พวกคุณแล้วกัน วันนี้จะแกะสลักกล่องเครื่องเขียนคำว่าสมาธิให้ทุกคนดู ถ้าพูดถึงการแกะสลัก แม้ผมจะเข้าใจ แต่เมื่อก่อนพวกเราไม่มีไผ่นี่ ผมเองก็ทำไปมั่วๆ อย่าคาดหวังว่าผมจะสอนอย่างละเอียดให้ทุกคน ผมได้แค่แสดงให้พวกคุณดู พวกคุณเรียนได้เท่าไรก็เท่านั้น ทุกอย่างต้องอาศัยที่ทักษะการทำความเข้าใจ”
“ขาเป๋หม่า คุณอย่าพูดแบบนี้เลยน่า คุณสอนทุกคนได้ดีเลย พวกเราไม่เรื่องมากหรอก อีกอย่างคนธรรมดาหลายคนอาจเอาชนะขงเบ้งได้ ช่างแกะสลักพวกนั้นหวงวิชา พวกเรามารวมกลุ่มกันศึกษา ไม่แน่นะอีกไม่นานฝีมือเราจะแซงหน้าพวกเขา”
“ใช่ คนเยอะพลังก็เยอะ พวกเราเรียกมันว่าร่วมแรงลงมือคิดทำ!”
“ถูกๆๆ…”
