งแคล่วดี เพียงแต่เวลาเดินจะมีนิสัยชะงัก มองทีแรกเหมือนขามีปัญหาจึงมีฉายาแบบนี้
ขาเป๋หม่าถลึงตามองซ่งเอ้อโก่วพลางว่า “ซ่งเอ้อโก่ว แกไสหัวไปตรงนู้นเลย ถ้าพูดไร้สาระอีกฉันจะหักขาหมาแก จากนี้อย่าคิดเรียนงานฝีมือของฉันอีก”
ซ่งเอ้อโก่วเสแสร้งแสดงความฉลาดทันที สิ่งที่มีค่าที่สุดในหมู่บ้านคืออะไร? แน่นอนว่าเป็นต้นไผ่!
แม้การพึ่งพาต้นไผ่เปิดร้านอาหารจะดี ทว่าตอนนี้ภูเขาเอกดรรชนียังมีชื่อเสียงไม่พอ คนที่มาจะเป็นแขกเก่าในอำเภอ คนจากเมืองเฮยซานมาน้อยมาก หมู่บ้านเปิดร้านอาหารกันทุกบ้าน ถึงคนจะมาเยอะ ทว่าหลังจากทุกคนเปิดกันหมดแล้วก็ได้กำไรไม่ถือว่ามาก ในทางตรงข้ามขาเป๋หม่าว่างเลยทำผลิตภัณฑ์จากไผ่อย่างเสื่อไผ่กับกล่องเครื่องเขียนไผ่เป็นต้น ดันขายได้ดีใช้ได้
ทุกคนเลยพากันมาเรียนรู้ เงินเล็กเงินน้อยคือเงิน เรียนรู้แล้วก็สร้างเงินได้
ขาเป๋หม่าไม่หวงวิชา เขาอยู่คนเดียวโดดๆ ไม่มีภรรยา ไม่มีลูก เก็บทักษะฝีมือไว้ก็เอาเข้าโลงศพไม่ได้ อีกอย่างเขาไม่ได้อยากสร้างกำไรอะไรมากนัก มีเงินใช้ดำรงชีพเล็กน้อยก็พอ แน่นอนชาวบ้านไม่ได้เรียนฟรีๆ ขาเป๋หม่าไม่รับเงิน แต่ทุกคนจะเอาฟืนน้ำมันเกลือหรือสุราและเนื้อดีๆ มาให้
